«32--80 Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра»

Картер Ник

32--80 Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра

Картэр Нік

32--80 Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра

32. Аперацыя «Месячная ракета» http://flibusta.is/b/607240/read

Operation Moon Rocket

54. Чырвонае паўстанне http://flibusta.is/b/682218/read

The Red Rebellion

57. Забойцы розуму http://flibusta.is/b/682553/read

The Mind Killers

58. Гадзіны смерці http://flibusta.is/b/682863/read

Time Clock of Death

71. Мэта: Востраў Суднага дня http://flibusta.is/b/684362/read

Target: Doomsday Island

72. Ноч Мсціўца http://flibusta.is/b/684617/read

Night of the Avenger

76. Д'ябальскі тузін http://flibusta.is/b/685070/read

The Devil's Dozen

79. Гадзіна ваўка http://flibusta.is/b/685950/read

Hour of the Wolf

80. Наш агент у Рыме знік http://flibusta.is/b/687063/read

Вашы асобы ў Рамэ з'яўляюцца Missing

Картэр Нік

Аперацыя "Месячная ракета"

Нік Картэр

Аперацыя "Месячная ракета".

перавёў Леў Шклоўскі ў памяць аб загінуўшым сыне Антоне.

назва арыгінала: Operation Moon Rocket

Прысвячаецца людзям сакрэтных службаў Злучаных Штатаў Амерыкі.

Першы раздзел

У 6:10 раніцы 16 траўня пачаўся апошні зваротны адлік.

Кіраўнікі палётаў напружана сядзелі перад сваімі пультамі кіравання ў Х'юстане, штат Тэхас, і на мысе Кэнэдзі, штат Фларыда. Зямлю атачаў флот сачыльных караблёў, сетка радыёантэн далёкага космасу і некалькі парылых спадарожнікаў сувязі. Сусветнае тэлебачанне пачалося ў 7:00 раніцы па ўсходнім часе, і тыя, хто ўстаў рана, каб стаць сведкамі падзеі, пачулі, як кіраўнік палёту ў Цэнтры кіравання палётамі ў Х'юстане абвясціў: "Усё зялёнае і наперад".

За восем месяцаў да гэтага касмічны карабель "Апалон" прайшоў выпрабаванні на арбіце. Паўгода таму месяцовы дэсантны карабель прайшоў касмічныя выпрабаванні. Праз два месяцы пасля гэтага вялізная ракета Сатурн 5 дэбютавала ў беспілотным палёце. Цяпер тры секцыі месяцовага карабля былі злучаны і былі гатовы да сваёй першай пілатуемай арбіце - заключнага выпрабавання перад фактычным палётам на Месяц.

Трое астранаўтаў пачалі свой дзень з хуткага медыцынскага агляду, за якім рушыў услед звычайны сняданак са стейкаў і яйкаў. Затым яны праехалі на джыпе праз маркотную касу з пяску і хмызняку пад назовам Востраў Мэрыта, міма артэфактаў больш ранняй касмічнай эры - стартавых пляцовак Меркурыя і Двайнят - і міма апельсінавага гаю, якая нейкім чынам уцалела да масіўнай бетоннай пляцоўкі памерам .

Галоўным пілотам маючага адбыцца палёту быў падпалкоўнік Норвуд "Вудзі" Ліскомб, сівы і нешматслоўны мужчына гадоў сарака, цвярозы і сур'ёзны ветэран праграм "Меркурый" і "Двайняты". Ён пакасіўся на смугу, якая навісла над пляцоўкай для запуску, калі трое мужчын ішлі ад джыпа да пакоя для падрыхтоўкі. "Выдатна", - сказаў ён сваім павольным тэхаскім працяглым голасам. "Гэта дапаможа абараніць нашы вочы ад траплення сонечных прамянёў падчас узлёту".

Яго таварышы па камандзе кіўнулі. Падпалкоўнік Тэд Грын, таксама ветэран Блізнят, выцягнуў маляўнічую чырвоную бандану і выцер лоб. "Напэўна, ужо дзевяностыя гады", - сказаў ён. "Калі стане яшчэ гарачэй, яны могуць проста паліваць нас аліўкавым алеем".

Камандор ВМФ Дуг Альберс нервова засмяяўся. Па-хлапечы сур'ёзны, у свае трыццаць два ён быў самым маладым чальцом каманды, адзіным, хто яшчэ не пабываў у космасе.

У пакоі для падрыхтоўкі астранаўты праслухалі фінальны брыфінг місіі, затым надзеліся ў скафандры.

На стартавым комплексе экіпаж пускавой пляцоўкі прыступіў да запраўкі ракеты "Сатурн-5". З-за высокай тэмпературы паліва і акісляльнікі прыйшлося астудзіць да тэмператур ніжэй, чым звычайна, і аперацыя была выканана са спазненнем на дванаццаць хвілін.

Над імі, наверсе пяцідзесяціпяціпавярховага партальнага ліфта, каманда тэхнікаў кампаніі Connelly Aviation з пяці чалавек толькі што правяла апошнюю праверку трыццацітоннай капсулы "Апалон". Кампанія Connelly з Сакрамэнта была галоўным падрадчыкам НАСА па праекце коштам 23 мільярды даляраў, а добрыя восем адсоткаў персанала месяцовага порта Кэнэдзі былі супрацоўнікамі каліфарнійскай аэракасмічнай фірмы.

Начальнік партала Пэт Хамер, буйны мужчына з квадратнай асобай у белым камбінезоне, белай бейсболцы і шасцікутных паляроідах без рамкі, спыніўся, калі ён і яго каманда перасеклі подыум, які адлучае капсулу «Апалон» ад службовай вежы. "Вы, хлопцы, ідзіце наперад", - крыкнуў ён. "Я збіраюся ў апошні раз агледзецца".

Адзін з экіпажа павярнуўся і пакруціў галавой. «Я правёў з табой пяцьдзесят запускаў, Пэт, - крычаў ён, - але я ніколі не бачыў, каб ты нерваваўся да гэтага».

"Нельга быць занадта асцярожным", - сказаў Хамер, залазячы назад у капсулу.

Ён агледзеў салон, зарыентаваўшыся ў лабірынце прыбораў, цыферблатаў, перамыкачоў, агнёў і тумблераў. Затым, убачыўшы тое, што ён хацеў, ён хутка рушыў направа, упаў на карачкі і праслізнуў пад кушэткі астранаўтаў да пучка правадоў, які праходзіў пад дзвярыма сховішчы.

Ён зняў паляроіды, дастаў з насцегнавай кішэні скураны чахол, адкрыў яго і надзеў простыя акуляры без аправы. Ён выцягнуў з задняй кішэні пару азбеставых пальчатак і паклаў іх побач з галавой. Ён дастаў з другога і трэцяга пальцаў правай пальчаткі кусачкі і напільнік.

Цяпер ён цяжка дыхаў, і кроплі поту пачалі сцякаць па яго ілбе. Ён надзеў пальчаткі, асцярожна абраў дрот і пачаў яго часткова разрэзаць. Затым ён паклаў разакі і пачаў здымаць цяжкую тефлоновую ізаляцыю, пакуль не агалілася больш за цалю бліскучых медных жыў. Ён прапілаваў адну з нітак і адарваў яе, сагнуўшы на адлегласці трох цаляў ад месца паяння нейкага трубаправода ECS.

Астранаўты рухаліся па бетоннай платформе комплексу 39 у цяжкіх месяцовых скафандрах. Яны спыніліся, каб паціснуць рукі некаторым з чальцоў павозкі, і палкоўнік Лискомб ухмыльнуўся, калі адзін з іх працягнуў яму трохфутавы макет кухоннай запалкі. «Калі будзеце гатовыя, палкоўнік, - сказаў тэхнік, - проста ўдарце ім аб шурпатую паверхню. Усё астатняе зробяць нашы ракеты

Лискомб і іншыя астранаўты кіўнулі, усміхаючыся скрозь асабовыя пласціны, затым рушылі да парталнага ліфта і хутка падняліся ў стэрылізаваны "белы пакой" на ўзроўні касмічнага карабля.

Унутры капсулы Пэт Хамер толькі што скончыў апілоўваць паяніі злучэнне трубак для кантролю навакольнага асяроддзя. Ён хутка сабраў свае інструменты і пальчаткі і вылез з-пад кушэтак. Праз адчынены люк ён убачыў, як астранаўты выйшлі з «белага пакоя» і накіраваліся праз дваццаціфутавы масток да корпуса капсулы з нержавеючай сталі.

Хамер падняўся на ногі, паспешна засунуўшы пальчаткі ў заднюю кішэню. Ён выціснуў усмешку на свае вусны, калі выйшаў з люка. "Усё ў парадку, хлопчыкі", - крыкнуў ён. "Добрай паездкі."

Палкоўнік Лискомб раптам спыніўся і павярнуўся да яго. Хамер уздрыгнуў, ухіляючыся ад нябачнага ўдару. Але касманаўт усміхаўся, працягваючы яму вялізную запалку. Яго вусны за асабовай панэллю варухнуліся, кажучы: "Вось, Пэт, у наступны раз, калі ты захочаш распаліць агонь".

Хамер стаяў там з запалкай у левай руцэ, усмешка застыла на яго твары, калі тры астранаўта паціснулі яму руку і пралезлі праз люк.

Яны падлучылі свае серабрыстыя нейлонавыя скафандры да сістэмы кантролю навакольнага асяроддзя і леглі на свае крэслы, чакаючы, пакуль у іх паднімецца ціск. Камандзір пілот Лискомб раскінуўся злева пад пультам кіравання палётам. Грын, прызначаны штурманам, быў пасярэдзіне, а Альберс - справа, дзе размяшчалася абсталяванне сувязі.

У 7:50 раніцы наддуў быў завершаны. Герметычныя падвойныя вечкі люка былі герметызаваны, а атмасфера ўнутры касмічнага карабля была запоўнена кіслародам і павялічана да шаснаццаці фунтаў на квадратны цаля.

Цяпер пачаўся знаёмы распарадак, бясконца падрабязны прагон, разлічаны на больш за пяць гадзін.

Па заканчэнні чатырох з паловай секунд зваротны адлік двойчы спыняўся, абодва разы з-за дробных "збояў". Затым, на зваротным адліку мінус чатырнаццаць хвілін, працэдура была зноў спынена - на гэты раз з-за статычных перашкод у каналах сувязі паміж касмічным караблём і тэхнікамі ў аперацыйным цэнтры. Калі ён ачысціўся, сцэнар зваротнага адліку працягнуўся. Наступныя крокі патрабавалі пераключэння электрычнага абсталявання і праверкі гліколю - астуджальнай вадкасці, якая выкарыстоўваецца ў сістэме экалагічнага кантролю карабля.

Камандуючы Альберс пстрыкнуў перамыкачом з надпісам 11-CT. Імпульсы ад перамыкача праходзілі праз провад, перакрываючы ўчастак, з якога была выдаленая тэфлонавая ізаляцыя. Двума крокамі пазней палкоўнік Лискомб павярнуў клапан, які адпраўляў лёгкаўзгаральны этыленгліколь па альтэрнатыўным трубаправодзе - і праз паяніі злучэнне, якое было старанна прапушчана. Момант, калі першая кропля гліколю ўпала на голы, перагрэты провад, адзначыла момант, калі туман вечнасці адкрыўся для траіх мужчын на борце "Апалона AS-906".

У 12:01:04 Эст, тэхнікі, якія глядзяць на экран тэлевізара на пляцоўцы 39, убачылі, як полымя ўспыхнула вакол кушэткі камандзіра Альберса ў правай частцы кабіны.

У 12:01:14 голас знутры капсулы закрычаў: "Пажар у касмічным караблі!"

У 12:01:20 Тыя, хто глядзеў тэлевізар, бачылі, як палкоўнік Лискомб спрабуе вызваліцца ад рамянёў бяспекі. Ён павярнуўся наперад са свайго крэсла і зірнуў направа. Голас, як мяркуецца, яго крыкнуў: «Труба перарэзана… Гліколь цячэ…» (Астатняе скажонае).