«73-86 Кілмайстар Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра»

Картер Ник

73-86 Кілмайстар Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра

Шклоўскі Леў

73-86 Кілмайстар Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра

73. Мяснік Бялграда http://flibusta.is/b/608980/read

Butcher of Belgrade

74. Брыгада забойцаў http://flibusta.is/b/607271/read

Assassination Brigade

75. Ліквідатар http://flibusta.is/b/610142/read

The Liquidator

77. Код http://flibusta.is/b/607252/read

78. Агент-контр-агент http://flibusta.is/b/612843/read

Agent Counter-Agent

81. Крамлёўская справа http://flibusta.is/b/663741/read

The Kremlin File

82. Іспанская сувязь http://flibusta.is/b/607273/read

Spanish Connection

83. Змова галавы смерці http://flibusta.is/b/607245/read

Death's Head Conspiracy

86. Забойца: Кодавае імя Сцярвятнік http://flibusta.is/b/612804/read

Assassin: Code Name Vulture

Картэр Нік

Мяснік Бялграда

Забойца на вяршыні сваёй кровавой прафесіі ...

Чалавек, невядомы ніводнай прафесійнай разведцы ў свеце. Натхняльнік прыватнай шпіёнскай сеткі коштам мільярд даляраў пад назвай Topcon, Inc. Садыст, чыя жорсткая ўлада дасягнула паловы зямнога шара ...

Чырвоны перабежчык, які павінен быў распавесці Ніку Картэр аб смяротнай гульнёй Topcon, быў зарэзаны, перш чым ён змог вымавіць хоць слова.

Прыгожая маладая нямецкая агентка выкарыстоўвала ўсе хітрыкі свайго добра трэніраванага розуму і цела, каб пазбавіць Ніка шанцаў знайсці Топкон.

Кітайскі аператыўнік амаль назаўжды спыніў Ніка смяротным ударам каратэ. Агент Chicom таксама паляваў за чалавекам, які кіраваў Topcon.

Палюбоўніца нацысцкага ваеннага злачынца ўцягнула Ніка ў выбухную гульню ў хованкі. І пакуль яна адцягнула Ніка ў бок, няўлоўны чалавек № 1 Topcon збег яшчэ раз.

У БЕЛГРАДЗЕ

Жудасны маскарад ператварыўся ў кашмар, калі Нік Картэр нарэшце выявіў сапраўдную асобу гаспадара Topcon!

Нік Картэр

Першы раздзел

Другі раздзел

Трэці раздзел

Чацвёрты раздзел

Пятая глава

Шосты раздзел

Сёмы кіраўнік

Восьмы раздзел

Дзевятая частка

Дзесяты раздзел

Адзінаццаты раздзел

Дванаццаты раздзел

Трынаццаты раздзел

Нік Картэр

Killmaster

Мяснік Бялграда

Прысвячаецца служачым сакрэтных службаў Злучаных Штатаў Амерыкі

Усходні экспрэс, як вялікая чорная змяя, выслізнуў з Міланскага вакзала. Набраўшы хуткасць, цягнік вылецеў з горада ў зялёную італьянскую сельскую мясцовасць, скуголячы па рэйках, імчачыся ў бок Трыеста.

У купэ ў задняй частцы разгайданага цягніка сядзеў адзін невысокі нервовы мужчына, з карычневай валізкай у яго ног. Яго звалі Карла Спінэці. Ён быў гандляром, які накіроўваўся дадому пасля паездкі да далёкіх сваякоў. Гледзячы з акна цягніка на які імчыць пейзаж, ён думаў, як будзе рады зноў убачыць сваю жонку і дзяцей. Для кагосьці гэтае падарожжа магло быць захапляльным, але для Карла Спінэці няспынная мітусня натоўпу нервавала.

Высокі мужчына адчыніў дзверы купэ і спыніўся, гледзячы на Карла халоднымі цёмнымі вачыма, якія, здавалася, былі выразаныя з чорнага дрэва. Яго погляд упаў на карычневы чамадан, які Карла не знайшоў час паставіць на багажнік. Слабая ўсмешка скрывіла куток рота чалавека, а затым ён прайшоў рэшту шляху ў купэ і сеў насупраць Карла, выцягнуўшы перад сабой доўгія ногі.

"Вы выходзіце ў Трыесце, а?" ён спытаў.

Карла Спінэці міргнуў і заварушыўся на сваім месцы. Ён быў здзіўлены, даведаўшыся, што гэты незнаёмец ведае яго месца прызначэння. Ён сказаў: "Так, а ты?"

Мужчына працягваў усміхацца, як быццам ён ведаў пра жарт, які хавалі ад Карла. «Я таксама выходжу ў Трыесце».

Праз пяць хвілін у купэ ўвайшоў тоўсты мужчына. Ён зачыніў дзверы і прыхінуўся да яе, вывучаючы Спінэці, як гэта рабіў першы мужчына. Яго погляд таксама ўпаў на сумку ля ног Спінэці. Затым ён кіўнуў высокаму мужчыну, як быццам яны ведалі адзін аднаго з далёкага мінулага.

Інстынктыўна Карла нахіліўся і перасунуў чамадан, які, здавалася, зацікавіў двух незнаёмцаў. Ён не мог растлумачыць іх цікавасць. Торба была патрапана і зношана, і ў ёй не было нічога каштоўнага, акрамя адзення Карла і некаторых невялікіх падарункаў, якія ён вёз дадому сваёй сям'і.

"Ты таксама збіраешся ў Трыест?" - нервова пацікавіўся ён у другога незнаёмца.

"Так." Голас быў грубым і рэзкім. Буйны мужчына апусціўся на месца побач з першым незнаёмцам і скрыжаваў рукі на грудзях. Ён сядзеў моўчкі, яго вочы былі прыкрыты, як быццам ён задрамаў, пакуль цягнік крануўся.

Карла ніякавата пакруціўся. Ён сказаў сабе, што, відаць, уяўляе пагрозу, якую ён адчуваў за іх выпадковымі словамі. Абодва мужчыны былі апранутыя даражэй, чым ён. Іх твары здаваліся суровымі, але яны не былі падобныя на злодзеяў, якія кралі ў нявінных вандроўцаў.

«Што з табой, дружа мой? Здаецца, ты крыху нервуешся», - насмешліва сказаў высокі мужчына.

Карла прыклаў палец да каўняра, каб аслабіць яго. "Мне было цікава - можа

быць ты мяне ведаеш? "

"Не, мой сябар, я цябе не ведаю".

"У мяне такое адчуванне, што вы глядзіце на мяне".

"Я гляджу на цябе, але не гляджу", - сказаў высокі мужчына. Потым ён засмяяўся.

Нервознасць Карла хутка змянілася страхам. Сказаўшы сабе, што яму не трэба тут заставацца, што ён можа мяняць купэ, ён нахіліўся і хутка схапіўся за свой чамадан. Але калі ён пачаў рухацца са свайго месца, высокі мужчына насупраць яго ўдарыў нагой і прыціснуў чамадан да месца, заступаючы шлях Карла нагой.

«Не пакідай нас, мой сябар. Нам падабаецца тваё грамадства», - сказаў ён пагрозлівым голасам.

Раптам вочы масіўнага мужчыны расхінуліся. Ён упіўся позіркам у Карла. «Так, сядзь. І маўчы, калі не хочаш, каб цябе пакрыўдзілі».

Карла ўпаў на сваё месца. Ён дрыжаў. Ён адчуў, як нешта паўзе па яго шчацэ. Ён змахнуў яго рукой, потым зразумеў, што гэта струменьчык поту.

“Навошта ты гэта робіш? Я ніколі цябе раней не бачыў. Што табе трэба ад мяне?

«Я сказаў табе маўчаць», - прагыркаў каржакаваты мужчына.

Збіты з панталыку і напалоханы, Карла заставаўся на сваім месцы, пакуль цягнік не пад'ехаў да станцыі ў Трыесце. Ён быў так напалоханы, што ўстаў толькі тады, калі буйны мужчына ўстаў і зрабіў жэст. «Пойдзем. Вы ідзяце наперадзе нас».

Высокі мужчына залез у паліто. Ён дастаў нож з кароткім шырокім лязом. «Мы возьмем твой чамадан, сябар мой. Паводзь сябе прыстойна, калі хочаш жыць».

Карла запратэставаў. «У мяне ў чамадане няма нічога каштоўнага. Вядома, гэта памылка; вы памыліліся».

«У нас ёсць патрэбны чалавек і патрэбны чамадан». Востры канец нажа ўкалоў шыю Карла. "Заткніся і ідзі".

Калі Карла павольна спускаўся па прыступках цягніка, увесь у поце і дрыжучы ад страху, яму прыйшло ў галаву, што, магчыма, гэтыя людзі заб'юць яго, што б ён ні рабіў. У яго галаве грымела паніка. Ён выйшаў на платформу станцыі і яго вочы мімаходам убачылі ў натоўпе форму паліцэйскага. Ён інстынктыўна крыкнуў: "Калі ласка, дапамажыце мне!"

Ён пабег да паліцыянта, але лязо нажа жорстка ўсадзіўся яму ў шыю. Ён пахіснуўся, задыхаючыся. У чым была прычына? Навошта ім быў патрэбен яго чамадан? Збіты з панталыку да канца, ён усляпую ірвануўся з краю платформы і з крыкам, які перайшоў у перадсмяротнае рыданне, паваліўся ўніз на рэйкі ...

Першы раздзел

На Вашынгтон падаў мяккі дождж. Густы туман вісеў над горадам, як шэрае паліто. Калі я выглянуў з акна свайго гасцінічнага нумара, я мог бачыць амаль так далёка, як мог кінуць Пентагон. На ўсякі выпадак я паспрабаваў разгледзець сілуэт савецкага пасольства на вуліцы. Мне было цікава, ці заняты хто-небудзь з яго хлопчыкаў прыдумляннем праектаў, якія мне даручылі спыніць.

Зазваніў тэлефон, і я хутка падышоў да яго. Я чакаў паведамлення ад Дэвіда Хока, чалавека, які выклікаў сігналы для AX, агенцтва плашчоў і кінжалаў, якое наняло мяне. Праца была рызыкоўнай, і часам гадзіннік быў жудасным, але я пазнаёміўся з мноствам цікавых людзей.

Голас, які раздаўся па лініі, належаў аднаму з памагатых Хока. «Стары на сходзе, і ён паведамляе, што будзе звязаны надоўга. Ён кажа, каб вы ўзялі выходны і паразмаўлялі з ім заўтра».

"Дзякуй", - сказаў я і, нахмурыўшыся, павесіў трубку. Калі Дэвіда Хоўка звязвалі доўгія сустрэчы, гэта звычайна азначала, што з нашага боку нешта пайшло не так.

Нецярпенне грызла мяне, калі я зняў усё сваё абсталяванне - люгер у наплечнай кабуры, штылет у рукаве, невялікую газавую бомбу, якую я часта насіў прыклеенай да ўнутранага боку сцягна, - і ўвайшоў у душ. Часам мая справа была падобная на вайсковую: паспяшайся ці пачакай. Вось ужо два дні я быў у Вашынгтоне ў чаканні загадаў, а Хоук усё яшчэ не сказаў мне, у чым справа. Калі справа дайшла да неспасціжнасці, многія жыхары Усходу маглі б атрымаць урокі ў хударлявага старога прафесіянала, які кіраваў аперацыямі AXE.

Хоук выклікаў мяне ў сталіцу з Нью-Дэлі, дзе я толькі што выканаў заданне. Выклік быў пазначаны як «Прыярытэт 2», што азначала, што тэрміновая справа гатова. Толькі інструкцыі Прыярытэту Адзін маглі хутчэй даставіць агента да дома, а Прыярытэт Адзін быў зарэзерваваны для паведамленняў, якія адпраўляюцца, калі Прэзідэнт быў на гарачай лініі, а Дзяржаўны сакратар грыз пазногці да суставаў.