«61-70 Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра»

Картер Ник

61-70 Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра

Картэр Нік

61-70 Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра

61. Масква http://flibusta.is/b/662356/read

63. Ледзяная бомба нуль http://flibusta.is/b/678525/read

Ice Bomb Zero

64. Знак Каза Ностры http://flibusta.is/b/610141/read

Mark of Cosa Nostra

65. Каірская мафія http://flibusta.is/b/612056/read

The Cairo Mafia

66. Атрад смерці інкаў http://flibusta.is/b/610907/read

Inca Death Squad

67. Напад на Англію http://flibusta.is/b/612937/read

Assault on England

68. Амега-тэрор http://flibusta.is/b/612938/read

The Omega Terror

69. Кодавае імя: Пярэварацень http://flibusta.is/b/668195/read

Code Name: Werewolf

70. Ударная сіла Тэрора http://flibusta.is/b/646617/read

Strike Force Terror

Картэр Нік

Нік Картэр

пераклаў Леў Шклоўскі

Прысвячаецца памяці загінулага сына Антона.

Кіраўнік 1

Месячнае святло ззяла на возеры Мід на ўсходзе. Я стаяў перад акном, высока над астатнім светам, слухаючы грукат, гудзенне і гудзенне знізу. Нават тут, у гатэлі, шум Лас-Вегаса не быў прыгнечаны. За тоўстымі сценамі сапраўды рабілася крыху слабей, але ў вас не было магчымасці забыцца, дзе вы былі - вясёлая сталіца свету. 'Нік? Нік, анёл, ты ўстаў? Ззаду мяне зашамацелі прасціны. Хоць я не запаліў лямпу, у акно падала дастаткова месяцовага святла, каб убачыць доўгія ногі Гейл, якія рухаюцца пад прасцінай.

"Ідзі спаць", - прашаптаў я. «Я чаго-небудзь вып'ю». Яна выдала пратэстуючы гук. Прасціны зноў зашамацелі, і яе доўгае, стройнае, аголенае цела выйшла з ложка. Яна з прыплюшчанымі вачыма рушыла да мяне. Яна зноў выдала пратэстуючы гук. Калі яна была побач са мной, яна спачатку прыціснулася лбом, а затым носам крыху ніжэй майго пляча, паміж маёй шыяй і маёй рукой. Яна збянтэжана павярнула галаву набок і цяжка прытулілася да мяне. Яна выпусціла доўгі, глыбокі ўздых задавальнення. "Вазьмі мяне, калі ласка", - сказала яна голасам маленькай дзяўчынкі.

Кубікі лёду ўпалі ў маю пустую шклянку. Абняўшы яе за плечы, я павёў яе назад у ложак. Спачатку яна села, потым расцягнулася на спіне. Я паглядзеў на яе і ўбачыў, як месячнае святло адбіваецца на пышных выгібах і мяккіх западзінах.

Гейл Блэк была ўдзельніцай дзявоцкай рэвю-групы ў Лас-Вегасе. Кожную ноч яны і яшчэ сорак дзевяць прыгожых маладых жанчын апраналіся ў дарагія касцюмы з пер'ем і танчылі. Калі я ўпершыню ўбачыў гэта, мяне ўразіла, што нехта змог знайсці столькі пар прыгожых ножак і паставіць іх у шэраг.

Я сустрэў Гейл у гатэлі. Я ішоў на сняданак і спыніўся на імгненне, каб кінуць чвэрць даляра ў гандлёвы аўтамат. Рушыў услед гук колаў, затым пстрычка тармазнога кола, крыху пазней яшчэ адна пстрычка, а пры трэцяй пстрычцы раздаўся гук падальных грошай. Цяпер у мяне было шэсць чвэрцяў даляра.

А потым я заўважыў Гейл. Падобна, яна таксама ішла ў сталовую. Напэўна, яна павярнулася на гук падальных грошай. Яна стаяла на парозе сталовай і глядзела на мяне з запытальнай усмешкай. Я засмяяўся ў адказ. На ёй былі вузкія ружовыя штаны і белая міні-спадніца, якая звісала крыху вышэй пупка. На ёй былі туфлі на высокім абцасе. Валасы ў яе былі колеры чырвонага дрэва, доўгія і густыя. Вы можаце многае з яе зрабіць. Калі жанчына носіць яго бездакорна, без адзінага недарэчнага воласа, можна смела сказаць, што яна вельмі пыхлівая, стрыманая і спакойная. Такая жанчына, якая дазваляла сваім густым валасам распухаць, рабіла ўражанне распушчанасці, якая адпускае.

Раптам яна прыйшла да мяне. У мяне ў руцэ падскоквала чвэрць даляра, калі я спрабаваў вырашыць, ці збегчы з грашыма ці паспрабаваць яшчэ раз. Я пачаў разумець, як гэтыя беднякі могуць заахвоціцца да азартных гульняў. Але калі да мяне прыйшла гэтая дзяўчына, я забыўся пра чвэрць даляра, азартныя гульні і Лас-Вегас.

Гэта быў амаль танец. Рух было лёгка апісаць: проста пастаўце адну нагу перад іншай і ідзіце шпацыраваць. Але гэтая прыгожая істота рухала не толькі нагамі. Яе сцягна калыхаліся, яе спіна была выцягнутая, яе грудзей выступалі наперад, яе плечы былі адведзены назад, яе танцавальныя ногі рабілі доўгія пасы. І заўсёды быў гэты смех.

"Прывітанне", - сказала яна голасам маленькай дзяўчынкі. "Ты выйграў?"

«Ведаеш, пасля апошняга шоу я кінуў у гэтую штуку пяць долараў і нічога не выйграў. Колькі ў вас ёсць грошай?

«Чвэрць даляра».

Яна выдала цокаючы гук мовай і ўстала на адну нагу, крыху сагнуўшы іншую. Яна задрала свой востры нос і пастукала пазногцем па зубах. «Вы ніколі не выйграеце з дапамогай гэтых дурных прылад. Я думаю, што гэтая штука ніколі не акупіцца». Яна паглядзела на гандлёвы аўтамат, як быццам гэта быў нехта, хто ёй не падабаўся.

Я заспакаяльна пасмяяўся. "Паслухай, - сказаў я, - ты ўжо снедала?" Яна пахітала галавой. «Добра, магу я прапанаваць табе сняданак? Гэта меншае, што я магу зрабіць зараз, калі я выйграў паўтара даляра грошай».

Яна засмяялася яшчэ шырэй і працягнула руку. «Мяне клічуць Гейл Блэк. Я працую ў часопісе».

Я схапіў яе за руку. «Я Нік Картэр. Я ў адпачынку. '

Цяпер месячнае святло сплятаў сярэбраны прамень і цені аголенага цела Гейл. «О, Нік, - прамармытала яна. У пакоі раптам стала вельмі ціха. Здавалася, што шум казіно заглушаецца нашым дыханнем і рухамі нашых целаў на прасцінах. Я адчуў, як яе стройнае цела пацягнулася да маёй рукі.

Я пацалаваў яе напружаную шыю, слізгануўшы вуснамі да яе вуха. Затым я адчуў на сабе яе руку, і яна павяла мяне. У той момант, калі я ўвайшоў у яе, нашы целы, здавалася, змерзлі. Я павольна ўвайшоў у яе. Я чуў, як праз яе сціснутыя зубы вырывалася шыпенне дыхання, а яе пазногці, якія ўпіліся ў мае плечы, прычынялі мне жудасны боль. Я прысунуўся да яе яшчэ бліжэй і адчуў, як яе пяткі на тыльным баку маіх ног прыціскаюць мяне да яе.

Некаторы час мы заставаліся такімі нерухомымі. Я адчуваў яе вільготнае цяпло вакол мяне. Я абапёрся на локці і паглядзеў ёй у твар. Яна закрыла вочы, яе рот быў на час адкрыты, густыя валасы шалёна спадалі вакол яе галавы. Адно вока было напалову прыкрыта распушчанымі валасінкамі.

Я пачаў вельмі павольна рухацца ўніз па ўнутраным боку аднаго сцягна, уверх па іншым. Мае сцягна здзяйснялі вельмі павольныя круцільныя рухі. Яна прыкусіла ніжнюю губу паміж сціснутымі зубамі. Яна таксама пачала рухацца.

«Гэта выдатна, Нік», - хрыпла прашаптала яна. «Гэта так цудоўна ў табе».

Я пацалаваў яе ў нос, а затым слізгануў губой па яе валасах. Я адчуў у яе горле, што яна выдае гукі, але прыціснуўся вуснамі да яе валасоў. Кожны раз, калі я рухаўся, яе мова пранікаў мне ў рот. Затым я схапіў кончык яе мовы паміж зубамі і вуснамі. Я караскаўся ўверх і ўніз і выкарыстоўваў сваю мову гэтак жа, як і сваё цела.

Пратэстуючыя гукі спыніліся. Я ненадоўга адчуў яе рукі на сабе. Мой твар стаў гарачым. Усё маё цела напружылася. Я быў па-за сябе. Я больш не ўсведамляў свой пакой, ложак і шум унізе. Мы двое проста былі там, мы і тое, што мы рабілі разам. Я ведаў толькі пра яе і пра спякоту, якая апальвае спякоту, якая паглынула мяне. Як быццам мая скура была занадта гарачай, каб дакрануцца да яе.

Я адчуваў, як бурлівая пена ракі ўліваецца ў мяне, бурбалкі да яе. Я мінуў кропку, дзе я думаў, што змагу гэта спыніць. Я прыцягнуў яе да сябе, прыціскаючы так моцна, што яна не магла дыхаць. Бурлівая вада на смак нагадвала сажалку, якая шукае праход. А потым плаціна павалілася. Гейл была завялым кветкай, за які я чапляўся. Я не мог утрымаць яе дастаткова моцна; Я чапляўся за яе, спрабуючы выцягнуць яе скрозь скуру. Я амаль не адчуваў яе пазногці. Мы напружыліся разам. Маё дыханне спынілася. А потым мы абрынуліся.

Мая галава ляжала на падушцы побач з ёй, але яна ўсё яшчэ ляжала пада мной, і мы ўсё яшчэ былі пераплецены. Маё дыханне вярнулася з цяжкасцю. Я ўсміхнуўся і пацалаваў яе ў шчаку.

"Я адчуваю, як б'ецца тваё сэрца", - сказала яна.

"Гэта было выдатна", - сказаў я, падумаўшы пра гэта. На гэты раз я сапраўды быў вызвалены.

Нашы твары былі так блізка адзін да аднаго, што я мог бачыць кожную вейку паасобку. Павуцінне яе валасоў усё яшчэ заплюшчвала адно вока. Яна выцерла яго вялікім пальцам. Яна мне ўсміхнулася. "Гэта былі ўсе святы ў адной асобе, з усімі камянямі, ракетамі, ракетамі і выбухамі".

Мы ляжалі і глядзелі адно на аднаго. Акно на нейкі час было адчынена. Вецер пустыні пяшчотна раздзімаў фіранкі.

«Здаецца амаль немагчымым, што гэта зойме ўсяго тыдзень», - сказала Гейл хрыплым голасам.

Затым мы заснулі аголенымі, яшчэ цёплымі ад любоўнага акта.

Мне падалося, што я толькі што заплюшчыў вочы, калі зазваніў тэлефон. Спачатку мне падалося, што я сплю. Недзе быў пажар, і праязджала пажарная машына. Я чуў, што. Тэлефон зноў зазваніў.

Мае вочы расхінуліся. Дзень пачаў світанак; Першае святло ўвайшло ў пакой, так што я мог бачыць шафу, крэсла і цудоўную Гейл, спячую побач са мной.

Пракляты тэлефон зноў зазваніў.

Я падняўся. Гейл на імгненне застагнала і прыціснулася аголеным целам да майго. Я ўзяў. «Прывітанне, - сказаў я. Гэта не гучала прыязна.

- Картэр? Як хутка ты зможаш аказацца ў Вашынгтоне? Гэта быў Хоук, бос AX, мой бос.

"Я магу ўзяць наступную прыладу". Я адчуў, як Гейл прыціснулася да майго цела.

"Прыемна пазнаёміцца", - сказаў Хоук. „Гэта важна. Зарэгіструйцеся, як толькі прыйдзеце да майго стала».