«41-50 Кілмайстар Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра»

Картер Ник

41-50 Кілмайстар Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра

Картэр Нік

41-50 Кілмайстар Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра

41. Чырвоныя прамяні http://flibusta.is/b/680600/read

The Red Rays

42. Пекін і цюльпанавая справа http://flibusta.is/b/607256/read

Peking & The Tulip Affair

43. Амазонка http://flibusta.is/b/250268/read

The Amazon

44. Марская пастка http://flibusta.is/b/250882/read

45. Берлін http://flibusta.is/b/617192/read

46. Чалавечая бомба http://flibusta.is/b/675725/read

запаволенага дзеяння

Human Time Bomb

47 Забойства кобры http://flibusta.is/b/635287/read

The Cobra Kill

48 Жывая смерць http://flibusta.is/b/617191/read

Living Death

49. Аперацыя Чэ Гевара http://flibusta.is/b/617190/read

Operation Che Guevara

50. Формула суднага дня http://flibusta.is/b/634520/read

The Doomsday Formula

Нік Картэр

Чырвоныя промні

перавёў Леў Шклоўскі ў памяць аб загінуўшым сыне Антоне

Арыгінальная назва: The Red Rays

Кіраўнік 1

Мне прысніўся першы чалавек, якога я забіў. Яго звалі Серж і яшчэ неяк, і гэта адбылося ў завулку ў Стамбуле. Я забіў яго нажом - у мяне тады не было штылета - ды і нажом я валодаў тады не вельмі добра. Гэта ператварылася ў кашмар.

Я мару ў кветках; факт, з якога Др. Дорыян Сакс, псіхіятр АХ, думае, што я магу зрабіць усё высновы, але для мяне гэта азначае не больш за тое, што кроў на маіх руках чырваней і ліпчэй.

Сон працягваў вяртацца, быццам я зноў і зноў чытаў адну і тую ж кнігу; і ў той момант, у тую раніцу ў Бейруце, у гатэлі з паветраным астуджэннем «Фінікія», мне не жадалася зноў чытаць гэтую кнігу. Кезія Ньюман, якая думала, што я прыняў яе за ізраільскага агента, спала на спіне. Кезіі было пад трыццаць, яна ўсё яшчэ была вельмі прывабная, і, гледзячы на ??яе, я задаваўся пытаннем, колькі ёй засталося жыць. Я не думаю, што задоўга.

Кезія працавала на Шын Бэт, гэта праўда, але яна таксама працавала на КДБ, ці, магчыма, для ГРУ. У любым выпадку, гэта не мела значэння. У АХ аб яе падвойнай ролі ведалі даўнавата; Я думаю, што гэта Хоук паведаміў Шын Бэт. Ізраільцяне трымалі яе на прывязі і далі ёй яшчэ крыху часу. Калі я глядзеў на яе, калі яна мірна спала, а яе вялізныя грудзі рэгулярна ўздымаліся і апускаліся ў такт яе дыханню, я ведаў, што гляджу на жанчыну, якая на самой справе ўжо мёртвая. Вельмі шкада, таму што Кезія была прыгожай дзяўчынай, якая спала з мужчынамі, бо ёй гэта падабалася. Ня толькі для яе працы. Я не вельмі думаю - у маёй прафесіі гэтая дрэнная якасць - і ніхто ніколі не зваў мяне інтэлектуалам. Але раптам я адчуў падахвочванне разбудзіць дзяўчыну і сказаць ёй, што яе прыкрыццё раскрытае, каб даць ёй шанец выкараскацца. Але я, канешне, загадзя ведаў, што не буду гэтага рабіць. Гэта было б надта складана. Ёй не было дзе схавацца. Рускім ад яе ніякай карысці не будзе, а Шын Бэт, прынамсі, да яе дабярэцца. Калі б яна паспрабавала збегчы, яна магла б падвергнуць небяспецы і многіх іншых людзей. Мяне ў тым ліку.

Акрамя таго, я не меў да яе ніякага дачынення. Дэвід Хоук, мой начальнік, які часам бывае не такім ужо паблажлівым, пачырванеў бы, калі б даведаўся, што я зараз з ёй. Але тое, чаго Хоук не ведаў, не магло прычыніць яму турботы. І калі я час ад часу выходжу за рамкі - а я часам гэта раблю - то, прынамсі, я ведаю, якія наступствы. ..і як іх пазбегнуць.

Я прыбыў у Сірыю некалькі дзён таму. Брудны, падрапаны, з'ехаў на заданне ў Дамаск. Зрахаваўшыся з Вашынгтонам, асвяжыўшыся і сабраўшы трохі грошай, я зняў нумар у гатэлі «Фінікія». У той вечар я пайшоў у казіно недалёка ад горада, выдаткаваў некалькі ліванскіх фунтаў і сустрэў Кезію Ньюман. Яна была вельмі засмучаная - яшчэ адна прычына, па якой яна доўга не пратрымалася, - і мы вярнуліся ў гатэль. Пасля свайго першага аргазму яна паведаміла мне, што працуе агентам на Ізраіль. Бог ведае, чаму яна расказала гэта мне! Можа, проста таму, што ёй надакучыла, можа, каб зрабіць уражанне, а можа, таму, што ёй было ўжо напляваць.

Я падарожнічаў пад імем Сайлас Лэпэм, гандляр тытунем з Новага Арлеана. Я сам арганізаваў гэтае прыкрыццё, і цяпер, гледзячы на Кезію пагардліва, я ўспомніў, што Хоук бурчаў на тое, што ў некаторых агентаў фантазія вышэй, чым ім трэба.

Так ці інакш, Кезія нешта заўважыла ў Сайласа Лэпэме, гандляра тытунёвымі вырабамі і таварыскім п'яніцы, і мы праводзілі большую частку часу ў гасцінічным нумары, а дакладней у ложку.

Я атрымліваў асалоду ад сабой. Калі я выканаю заданне і апыняюся яшчэ жывым, я лічу сябе мае права піць і цялесна грашыць. Часам я прытрымліваюся адной жанчыны, часам мне трэба больш, але, прынамсі, я аддаюся ўсякім празмернасцям каля тыдня. Калі пасля гэтага застанецца час, я правяду тыдзень на ферме ў Індыяне. Там я адпачываю, чытаю і рыхтуюся фізічна і маральна да наступнага задання.

На стале стаяла паўпустая бутэлька арака. Я зрабіў глыток, закурыў цыгарэту і зноў паглядзеў на спячую дзяўчыну. Я задумаўся. Спячыя людзі страшэнна ўразлівыя. Гэта было толькі сімвалічна, што я думаў забіць яе ў той час. Вядома, у мяне ёсць нешта садысцкае, інакш я б, мусіць, не абраў гэтую прафесію. Я пакурыў і выпіў арак - не адзін з маіх любімых напояў, але ёй ён відавочна спадабаўся - паглядзеў на яе і адчуў, што мне хочацца добра яе трахнуць. Яна прачыналася, і я быў з ёй адным цэлым. Адзін з ёй і яе лёсам.

Але пасля гэтага нашыя шляхі зноў разыдуцца, і яе смерць не будзе і маёй. Я думаю, я паспрабаваў бы выратаваць яе ў той час, калі б я быў у стане. Але гэта было немагчыма. Я не мог дапамагчы Кезі Ньюман. Ніхто не мог ёй памагчы.

Асцярожна слізгануўшы пад прасціны, каб не абудзіць яе, я паглядзеў на гадзіннік на камодзе, каб даведацца, які гадзіну. Было без чвэрці пяць.

Кецыя прачнулася. - Божа мой, - сказала яна. 'Ісус! Што ты робіш са мной?

Я адказаў: "Усяму свой час". Заткніся.

Яна мяне нават не чула. - Так, - сказала яна. 'Ах, так. Да-а-а! Яна ўкусіла мяне за плячо. Жорсткая. "Вы павінны спыніцца зараз," пажалілася яна. «Шчыра кажучы, я больш не магу! Вы маньяк. Ты забіваеш мяне. Спыні гэта. Спыні, кажу табе!

Калі я сустрэў яе ў казіно, я заўважыў, што яна гаворыць на тым, што можна назваць псеўдакультурнай англійскай мовай. Яна нарадзілася ў Брукліне, у Флэтбушы недалёка ад Гранд Армі Плаза, і не пераехала ў Ізраіль, пакуль ёй не выканалася 15 гадоў. Але ў ложку я заўважыў акцэнт.

Калі я не спыніўся, яна пачала плакаць, амаль істэрычна, бо яна ляжала мёртвая нерухома і жорсткая, як дошка пада мной. Яе вочы павярнуліся ўгору. Я працягнуў.

Пасля гэтага ніхто з нас не мог рухацца. Я пагрузіўся з галавой у працу з сакавітымі сіські Кезі і пачаў звычайную барацьбу з млявасцю і шкадаваннем, з гэтым спакойным пачуццём бездапаможнасці. Пачуццё, якое робіць чалавека слабым і прымушае яго задумацца, ці ёсць нешта дастойнае жыцця ў гэтым свеце. Сумняваюся, што ў жанчын таксама. Я ніколі не мог зразумець гэтага.

Кезія правяла пальцамі па маіх валасах і сказала: «Шчыра кажучы, ты пачвара. Монстар!'

Цяпер яе акцэнт быў чыста флатбушскім. Яна працягнула: «У мяне ніколі не было нічога падобнага табе за ўсё маё жыццё! Ісус!'

Я пакорліва прызнаўся, што быў нядрэнны.

Кецыя ўтаропілася на мяне прыжмуранымі вачыма. 'Нядрэнны? Божа, ты неверагодны, чувак! Шчыра кажучы, я ўпэўнена, што вам давядзецца адганяць іх ад сябе сілай.

Паступова я прыйшоў у сябе. Я падумаў пра люгер і штылет на падвойным дне валізкі, і мне прыйшло ў галаву, што я яшчэ не пачысціў люгер. Нядбайна з майго боку. Я павінен быў зрабіць гэта неадкладна, як толькі вызваліўся ад гэтай прыемнай павуціны плоці, у якую я дазволіў заблытацца, але якая цяпер пачынала мне крыху надакучаць.

Я чакаў тэлефон. Нічога такога. Стуку ў дзверы. Яшчэ не. Але ў мяне ўсё яшчэ было гэтае прадчуванне. Я ведаў .

Нарэшце, калі я сабраў столькі сіл, каб выцягнуць сябе з пасцелі, Кезія схапіла мяне і пацалавала. Яна сціснула мой гонар. - Ты павінен добра пра яго клапаціцца. Я пакахала яго. Я б не хацела, каб з ім нешта здарылася».

- Мне таксама, - адказаў я, накіроўваючыся ў ванную. Калі я мыўся, у дзверы пастукалі. Кезія зноў заснула, і я стараўся яе не разбудзіць. У маёй прафесіі не прынята проста шырока расхінаць перад усімі дзверы і сустракаць людзей з распасцёртымі абдымкамі. Я прашаптаў: "Хто?"

"Тэлеграма для місты Сайласа Лэпхэма". Гэта была англійская мова з відавочным ліванскім акцэнтам.

Я адчыніў дзверы. 'Гэта я.'

Я працягнуў хлопчыку некалькі манет і ўзяў запячатаны канверт. Гэта павінна было зыходзіць ад Хоўка. Ён і Дэла Стоўкс - асабісты сакратар - адзіныя, хто мог ведаць, дзе я і хто я на самой справе.

Хлопчык не знік адразу. Ён здаўся мне даволі дзёрзкім і глядзеў міма мяне ў пакой з нейкай прыдуркаватай ухмылкай. У Леванце яны спелі даволі рана, і я падазраваў, што дзіця вытарэшчваецца на спячую Кезію. У яго будуць брудныя думкі і падлеткавыя фантазіі. Я не хацеў быць вінаватым у падбухторванні непаўналетняга дзіцяці і, каб перашкодзіць яму пайсці на самастойную працу ў адным са сутарэнных пакояў, злёгку падштурхнуў яго.

- Добра, хлопчык, дзякуй. Бывай.

Ён затрымаўся на некаторы час і працягваў глядзець міма мяне ў пакой, і зараз я ўбачыў, што ён глядзіць не на ложак, а на тэлевізар.

- Твой тэлевізар таксама выйшаў са строю, міста?