«33-40 Кілмайстар Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра»

Картер Ник

33-40 Кілмайстар Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра

Картэр Нік

33-40 Кілмайстар Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра

33. Шпіён Юда http://flibusta.is/b/610599/read

34. Каптур смерці http://flibusta.is/b/610990/read

Hood of Death

35. Амстэрдам http://flibusta.is/b/681332/read

36. Храм Страху http://flibusta.is/b/612612/read

Temple Of Fear

37. 14 секунд да пекла http://flibusta.is/b/633698/read

14 Seconds to Hell

38. Перабежчык http://flibusta.is/b/607232/read

The Defector

39. Карнавал забойстваў http://flibusta.is/b/633954/read

Carnival for Killing

40. Радэзія http://flibusta.is/b/631088/read

Картэр Нік

Нік Картэр

Killmaster

Прысвячаецца служачым сакрэтных службаў Злучаных Штатаў Амерыкі

Кіраўнік 1

"Як наконт іх агульнага плана, Акім, - сказаў Нік, - ты нічога не даведаешся?"

«Толькі выспы. Мы так нізка ў вадзе, яна пляскае па шкле, і я не магу ясна бачыць».

"Як наконт таго ветразя па левым борце?"

Нік засяродзіўся на цыферблатах, яго рукі былі занятыя больш, чым у пілота-аматара падчас свайго першага палёту па прыборах. Ён адсунуў сваю вялікую раму ў бок, каб дазволіць маленькаму інданэзійскаму юнаку павярнуць аправу перыскопа. Якім здаваўся слабым і спалоханым. «Гэта вялікая права. Плыць ад нас».

«Я вазьму яе далей. Сачы за нечым, што скажа табе, дзе мы знаходзімся. А на рыфы ці скалы…»

«Праз некалькі хвілінаў сцямнее, і я ўвогуле нічога не ўбачу», - адказаў Акім. У яго быў самы мяккі голас, які Нік калі-небудзь чуў ад мужчыны. Гэтаму добраму юнаку павінна было быць васямнаццаць. Мужчына? Ён гучаў так, як быццам яго голас не змяніўся - ці магла быць іншая прычына. Гэта зрабіла б усё ідэальна; заблудзіўся на варожым беразе з першым памагатым гея.

Нік усміхнуўся і адчуў сябе лепш. Падводная лодка з двума людзьмі была цацкай вадалаза, цацкай багатага чалавека. Ён быў добра зроблены, але з ім цяжка было абыходзіцца з паверхняй. Нік трымаў курс на 270°, імкнучыся кантраляваць плавучасць, тангаж і кірунак.

Нік сказаў: «Забудзься пра перыскоп на чатыры хвіліны. Я дазволю ёй супакоіцца, пакуль мы набліжаемся. На трох вузлах у нас усё роўна не будзе вялікіх праблем».

"Тут не павінна быць ніякіх падводных камянёў", - адказаў Акім. «На востраве Фонг ёсць адзін, але не на поўдні. Гэта спадзісты пляж. Звычайна ў нас добрае надвор'е. Думаю, гэта адзін з апошніх штармоў сезона дажджоў».

У мяккім жоўтым святле цеснай кабіны Нік зірнуў на Акіма. Калі хлопчык быў напалоханы, ён трымаў сківіцу напружана. Гладкія контуры яго амаль прыгожага твару, як заўсёды, былі спакойнымі і спакойнымі.

Нік успомніў канфідэнцыйны каментар адмірала Рычардса перад тым, як верталёт зняў іх з авіяносца. «Я не ведаю, што вы шукаеце, містэр Бард, але месца, у якое вы збіраецеся, - бурлівае пекла. Падобна на рай, але гэта чыстае пекла. І паглядзіце на гэтага маленькага хлопца. Ён кажа, што ён Мінанкабаў. , але я думаю, што ён яванец ".

Ніку было цікава. У гэтым бізнэсе вы падабралі і запомнілі кожны кавалак інфармацыі. "Што гэта магло значыць?"

«Як жыхар Нью-Ёрка, які сцвярджае, што ён малочны фермер з Белоўз-Фолс, штат Вермонт. Я правёў шэсць месяцаў у Джакарце, калі гэта была галандская Батавія. Мяне цікавілі скокі. Адно даследаванне кажа, што існуе сорак шэсць тыпаў».

Пасля таго, як Нік і Акім падняліся на борт 99000-тоннага авіяносца ў Пэрл-Харбары, адміралу Рычардсу запатрабавалася тры дні, каб разабрацца з Нікам. Дапамагло другое радыёпаведамленне на звышсакрэтнай чырвонай паперы. "Містэр Бард", несумненна, перашкаджаў флоту, як і ўсе аперацыі Дзярждэпартамента або ЦРУ, але адмірал меў сваё меркаванне.

Калі Рычардс выявіў, што Нік стрыманы, прыемны і сёе-тое ведае аб караблях, ён запрасіў пасажыра ў сваю прасторную каюту - адзіную на судне з трыма ілюмінатарамі.

Калі Рычардс выявіў, што Нік ведае свайго старога сябра, капітана Тэлбота Гамільтана з Каралеўскага флота, ён прасякнуўся сімпатыяй да свайго пасажыра. Нік падняўся на ліфце з адміральскай каюты на пяць палуб да

флагманскага мастка, назіраў, як катапульты выкідваюць рэактыўныя самалёты «Фантом» і «Скайхок» падчас трэніровачнага палёту ў ясны дзень, і мімаходам зірнуў на кампутары і складанае электроннае абсталяванне ў вялікім баявым пакоі. Яго не запрасілі паспрабаваць якое верціцца крэсла адмірала з белай абіўкай.

Ніку падабаліся шахматы Рычардса і трубачны тытунь. Адмірал любіў правяраць рэакцыю пасажыра. Насамрэч Рычардс хацеў стаць лекарам і псіхіятрам, але яго бацька, палкоўнік марской пяхоты, прадухіліў гэты крок. «Забудзься пра гэта, Карнеліюс», - сказаў ён адміралу - тагачаснаму Дж. праз тры гады пасля Аннаполіса, "заставайцеся ў флоце, дзе пачынаецца прасоўванне па службе, пакуль вы не даможацеся поспеху ў КАМЦЭНТРЫ. Дакументы ВМФ - добрае месца, але гэта тупік . І вас не прымушалі выбівацца вонкі і трэба было Працаваць."

Рычардс думаў, што "Эл Бард" быў крутым агентам. Спроба вывесці яго за межы пэўных пунктаў натыкнулася на назіранне, што "Вашынгтон мае права голасу з гэтай нагоды", і, вядома ж, вас спынілі на плыткаводдзе. Але Бард быў звычайным чалавекам - ён трымаўся ў баку і паважаў флот. Большага і жадаць нельга.

Падчас мінулай ночы на борце Ніка Рычардс сказаў: «Я зірнуў на тую маленькую падлодку, якая ішла з табой. Прыгожа пабудавана, але яны могуць быць ненадзейнымі. Калі ў цябе ўзнікнуць праблемы адразу пасля таго, як коптар кіне цябе ў ваду, страляй чырвонай ракетай. Я папрашу пілота сачыць за ёй як мага даўжэй».

"Дзякуй, сэр", - адказаў Нік. “Я запомню гэта. Я правяраў апарат на працягу трох дзён на Гаваях. Правёў пяць гадзін, кіруючы ім у моры».

«Хлопец - як яго клічуць, Акім - быў з табой?»

«Тады ваша вага будзе такой жа. Ці было ў вас гэта ў бурным моры?

"Не рызыкуй ..."

«Рычардс меў на ўвазе дабро», - падумаў Нік, спрабуючы бегчы на перископической глыбіні, выкарыстаючы гарызантальныя плаўнікі. Так зрабілі і дызайнеры гэтай маленькай субмарыны. Калі яны наблізіліся да выспы, была мацнейшая хваля, і ён ніколі не мог параўнацца з плавучасцю і глыбінёй плавання. Яны пагойдваліся, як хэлоўінскі яблык.

"Акім, у цябе калі-небудзь марская хвароба?"

"Канешне не. Я навучыўся плаваць, калі навучыўся хадзіць».

"Не забывай, што робім сёння ўвечары".

«Ал, запэўніваю цябе, я ўмею плаваць лепш за цябе».

"Не стаў на гэта", - адказаў Нік. Хлопец можа мець рацыю. Мусіць, ён усё жыццё быў у вадзе. З іншага боку, Нік Картэр, быўшы трэцім нумарам у AX, практыкаваў працу ў вадзе, як ён гэта зваў, кожныя некалькі дзён свайго жыцця. Ён заставаўся ў выдатнай форме і меў мноства фізічных навыкаў, каб павялічыць свае шанцы застацца ў жывых. Нік лічыў, што адзіныя прафесіі або мастацтвы, якія патрабуюць стражэйшага графіка жыцця, чым яго, - гэта прафесіі цыркавых спартоўцаў.

Пятнаццаць хвілін ён накіраваў маленькую падлодку прама на цвёрды пляж. Ён выскачыў, прывязаў трос да насавога крука, і з вялікай дапамогай каткоў, якія ўрэзаліся ў смугу прыбою, і з некаторымі добраахвотнымі, але слабымі рыўкамі Акіма, ён падняў судна над ватэрлініяй і замацаваў яго дзвюма лініі да якара і гіганцкага баньянападобнага дрэва.

Нік выкарыстаў ліхтарык, каб скончыць вузел у тросе вакол дрэва. Затым ён пагасіў святло і выпрастаўся, адчуваючы, як каралавы пясок паддаецца яго вазе. Трапічная ноч упала, як коўдра. Зоркі запырскалі фіялетавы зверху. З берагавой лініі свячэнне мора замігацела і пераўтварылася. Праз грукат і грукат буруноў ён пачуў гукі джунгляў. Крыкі птушак і крыкі жывёл, якія былі б бясконцымі, калі б іх прыслухоўвалі.

"Так?" Адказ прыйшоў з цемры за некалькі футаў ад мяне.

"Ёсць ідэі, па якім шляху мы павінны ісці?"

«Не. Магчыма, я змагу сказаць раніцай».

"Добрай раніцы! Сёння ўвечары я хацеў дабрацца да выспы Фонг».

Мяккі голас адказаў: «Сёння ўвечары - заўтра ўвечары - уначы на наступным тыдні. Ён усё яшчэ будзе там. Сонца ўсё яшчэ ўзыдзе».

Нік з агідай фыркнуў і ўскараскаўся на падлодку, выцягнуў дзве лёгкія баваўняныя коўдры, сякеру і складаную пілу, пачак сэндвічаў і тэрмас з кавы. Мар'яна. Чаму ў некаторых культурах развіўся такі моцны смак да нявызначанай будучыні? Паслабцеся, быў іх пароль. Пакінь гэта да заўтра.

Ён паклаў рыштунак на пляж ля краю зараснікаў джунгляў, эканомна выкарыстоўваючы ўспышку. Акім дапамагаў як мог, спатыкаючыся ў цемры, і Нік адчуў укол віны. Адзін з яго дэвізаў быў: "Зрабі гэта, ты пратрымаешся даўжэй". І, вядома ж, з таго часу, як яны сустрэліся на Гаваях, Акім паводзіў сябе цудоўна і працаваў з усіх сіл, трэніруючыся з падводнай лодкай, навучаючы Ніка інданезійскай версіі малайскай мовы і распавядаючы яму аб мясцовых звычаях.

Акім Мачмур быў або вельмі каштоўны для Ніка і AX, або яму падабаўся

Па дарозе ў школу ў Канадзе юнак праслізнуў у офіс ФБР у Ганалулу і распавёў аб выкраданні і шантажы ў Інданезіі. Бюро кансультавала ЦРУ і AX па афіцыйнай працэдуры ў міжнародных справах, і Дэвід Хок, прамы начальнік Ніка і дырэктар AX, вылецеў з Нікам на Гаваі.