«Палімпсэст»

Калі Туміла прадстаўляў мне сваіх сябровак... удар эмацыйнага шоку ледзь не кульнуў мяне ў куст бэзу. Нейкае цудадзейства! Фантастыка! Поўны Брэдбэры! Сярод маіх гасьцей была Яна... Дзяўчына гэта некалі працавала ў "Культтаварах" у аддзеле грамзапісу. З-за яе я і стаў мэляманам, бо амаль кожны дзень езьдзіў да тае крамы па кружэлкі.

Кружэлкамі была ўслана ўся падлога крамы. Чамусьці адразу ўявілася, што нейкая адмысловая камісія выявіла кантрафактную прадукцыю і вось падрыхтавала яе да зьнішчэньня. Але як пірацкія падробкі маглі трапіць у дзяржаўную краму?

— Што тут у вас адбываецца? — спытаў я ў маладой гандляркі, якая сама са зьдзіўленьнем назірала за нязвыклай дзеяй.

— Ларыса Мондрус зьехала ў Ізраіль, здрадзіла радзіме, сьпісаньне тавару, — гандлярка прамовіла гэта шэптам, амаль не паварушыўшы вуснамі.

І што з гэтага? Зьехала, дык зьехала. Навошта краіне прыносіць матэрыяльныя страты?

Я зусім кепска ўяўляў, хто такая Ларыса Мондрус, яшчэ меншае меў уяўленьне пра яе музычны даробак. Але чамусьці быў упэўнены, што ўсе сьпявачкі прыстойныя, паважаныя творчыя асобы, якіх ня тое што крыўдзіць, нават думаць пра іх нельга дрэннага.

— Свабоду Ларысе Мондрус! — невядома навошта выгукнуў я.

Усе, хто знаходзіўся ў краме, павярнуліся ў мой бок. На іх тварах быў спалох. У кабеты з прычоскай а-ля 70-ыя, што стаяла побач з грудам кружэлак, пасыпаліся з рук нейкія паперкі-дакумэнты. Яна кінулася іх хуценька зьбіраць, аднак задужа рэзка нахілілася, і яе валасы, што былі ўбраныя ў дзіўную канструкцыю, рассыпаліся па плячах і твары. Гэта яшчэ больш напалохала бедную жанчынку. Яна выпрасталася і пабегла ў дальні кут крамы, дзе знаходзіўся пакой адміністрацыі.

Запанавала мёртвая ціша. Чулася, як скразьнячок шамацеў ражком паперкі, прымацаванай на дошкі аб'яваў дзьвюма кнопкамі.

Не чакалі такога павароту падзеяў, падумаў я са зларадствам. Маўклівая сцэна, "Рэвізор", дзея нумар... Ратуй, Божа, ня меў жаданьня паблазнаваць. Усё атрымалася само сабой.