«Квідытч скрозь стагоддзі»

Дж. К. Роўлінг

Квідытч скрозь стагоддзі

Акрамя серыі з сямі кніг, якія Роўлінг напісала пра ўсе сем гадоў вучобы Гары ў Хогвартсу, яна таксама выдала дзьве брашуры, якія маюць самае прамое дачыненне да магічнага свету ўвогуле, і да нашых трох маленкіх чараўнікоў у прыватнасці. У сутнасці, гэта падручнікі, якія Гары чытае ў свой першы год знаходжання ў Хогвартсу. Кнігі былі напісаныя яшчэ з адной вельмі важнай мэтай — усё якія паступілі ад іх продажу сродку будуць перададзеныя ў дабрачынны фонд Comic Relief UK. гэта выдатная дабрачынная арганізацыя, якая першым чынам займаецца арганізацыяй розных праектаў у Афрыцы (рашэнне праблемы галадаючых дзяцей і гэтак далей).

Першая з іх — гэта "Квідытч скрозь стагоддзі", тая самая, якую запоем перачытваюць нашы юныя героі! У кнізе падрабязна і з гумарам апісана гісторыя ўзнікнення чароўнай гульні, фармаванні яе правіл, самыя вядомыя каманды, і шматлікае, шматлікае іншае. Сама пісьменніца гаворыць, што ў дзяцінстве была жудасна неспартыўнай, аднак, у адзін выдатны дзень вырашыла, што ў чароўным свеце не хватае гульні, якой бы чараўнікі захапляліся гэтак жа, як, скажам, маглы захапляюцца футболам. І яна прыдумала квідытч.

Калі Вы калі небудзь задаваліся пытаннямі тыпу: адкуль з'явіўся залатой Снітч, хто прыдумаў Бладжары або чаму на мантыях "Вігтаўнскіх Ваяўнікоў" намаляваны апрацоўчы нож, то Вам неабходна прачытаць кнігу "Квідытч скрозь стагоддзі". Гэтае выданне з'яўляецца копіяй кнігі з школьнай бібліятэкі Хогвартса, якую амаль штодня выкарыстаюць юныя фанаты квідытча, каб атрымаць адказы на свае пытанні.

Папярэджанне: калі вы разрэжаце, разарвеце, раскрамсаеце, выгнеце, складзеце ўдвая, сапсуеце, знявечыце, выпацкаеце, выпацкаеце, выкінеце або выпусціце гэтую кнігу, калі вы нанясеце ёй шкоду або жа выявіце да яе непавагу, то вынік будзе настолькі жудасны, наколькі будзе ў маёй уладзе зрабіць іх такім.

Водгукі на кнігу "Квідытч скрозь стагоддзі"

Дзякуючы дбайным даследаванням Кеннільворці Віспа перад намі адкрылася сапраўдная скарбніца невядомых дагэтуль фактаў аб спорце ведзьмакоў. Займальнае чытанне.

Бацільда Бэгшот. Гісторыя магіі

Вісп стварыў выдатную кнігу. Прыхільнікі квідытча злічаць яе і карыснай, і забаўляльнай.

Рэдактар часопіса "Усе мётлы"

Выключная праца аб паходжанні і аб гісторыі квідытча. Настойліва рэкамендую.

Брут Скрымгер. Адкрыццё Адбіваюшчых

Містэр Вісп — безумоўна, шматспадзеўны аўтар. Калі ён працягне паспяхова працаваць, то аднойчы ён можа нават апынуцца на адной фатаграфіі са мной!

Гілдерой Локхарт. Цудоўны я.

Спрачаемся, кніга стане бэстсэлерам. Ну жа, спрачаемся.

Люда Карабачнік, абаронец "Осмінгтонскіх Ос" і зборнай Англіі.

Я чытала і горш.

Рыта Скітэр, "Штодзённы Вяшчун"

Аб аўтару Кеннільворці Вісп — вядомы эксперт (і, па ім словам, фанатык) квідытча. Ён з'яўляецца аўтарам рада кніг, звязаных з квідытчам, сярод іх "Чараўніцтва "Вігтаўнскіх Ваяўнікоў", "Ён лётаў як вар'ят" (біяграфія "Небяспечнага" Дая Левелліна) і "Б'ем Бладжары! Спосабы абароны ў квідытчу". Кеннільворці Вісп дзеліць свой час паміж домам у Ноццінгемшыре і тым стадыёнам, "дзе "Вігтаўнскіе Ваяўнікі" гуляюць на гэтым тыдні". Яго хобі ўключаюць нарды, вегетарыянскую кухню і калекцыяніраванне мецел старых мадэляў.

"Квідытч скрозь стагоддзі" — адна з найболей папулярных кніг бібліятэкі Хогвартса. Мадам Пінс, наш бібліятэкар, паведаміла мне, што гэтую кнігу "малоцяць, латашаць і ёю ўсяляк папіхаюць" амаль кожны дзень, а гэта высокая адзнака для любой кнігі. Гульцы ў квідытча і заўзятары безумоўна атрымаюць задавальненне ад кнігі спадара Віспа, роўна як і чытачы, якія цікавяцца чароўнай гісторыяй. Мы ўдасканалілі квідытча, і ён удасканаліў нас. Квідытч аб'ядноўвае ведзьмаў і ведзьмакоў усіх пластоў грамадства, збіраючы нас разам у моманты весялосці, трыўмфу і нават (для заўзятараў "Пякучых Гармат") роспачу. Я змушаны прызнацца, што мне каштавала працы ўгаварыць мадам Пінс растацца з адным з асобнікаў, хоць бы на дзень, а гэта высокая адзнака для любой кнігі. Гульцы ў квідытча і заўзятары безумоўна атрымаюць задавальненне ад кнігі спадара Віспа, роўна як і чытачы, якія цікавяцца чароўнай гісторыяй. Мы ўдасканалілі квідытча, і ён удасканаліў нас. Квідытч аб'ядноўвае ведзьмаў і ведзьмакоў усіх пластоў грамадства, збіраючы нас разам у моманты весялосці, трыўмфу і нават (для заўзятараў "Пякучых Гармат") роспачу. Я змушаны прызнацца, што мне каштавала працы ўгаварыць мадам Пінс растацца з тлумачэння мадам Пінс адмыслова для ведзьмаў і ведзьмакоў, якія набылі гэтую кнігу. "Comic Relief" дужаецца з дапамогай смеху з беднатой, несправядлівасцю і бядотамі. Папулярныя забаўкі ператвараюцца ў значныя сумы грошай (174 мільёна фунтаў стэрлінгаў з моманту падставы ў 1985 — больш трыццаці чатырох мільёнаў Галеонаў). Купляючы гэтую кнігу — а я раю вам купіць яе, бо ў выніку занадта працяглага чытання гэтай кнігі без аплаты вы падпадзеце пад Зладзейскі праклён, — вы таксама зможаце занесці сваё ўкладанне ў гэтую магічную дзейнасць. Я бы падмануў чытачоў, калі бы сказаў, што гэтае тлумачэнне задаволіла мадам Пінс і ўпэўніла яе перадаць бібліятэчную кнігу маглам. Яна прапанавала некалькі альтэрнатыў, як, напрыклад, паведаміць "Comic Relief", што бібліятэка згарэла, або проста зрабіць выгляд, што я раптоўна сканаў, не пакінуўшы ўказанняў. Калі я сказаў, што я па ранейшым аддаю перавагу мой першапачатковы план, яна неахвотна пагадзілася перадаць кнігу. Нягледзячы на гэта, у той момант, калі ёй паўставала растацца з кнігай, самавалоданне змяніла ёй і мне прыйшлося па адным адрываць яе пальцы ад карэньчыка. Хоць я і зняў звычайныя бібліятэчныя заклёны, я не магу абяцаць, што ўсё чары рассеяліся: вядома, што мадам Пінс схільная накладваць незвычайныя загаворы на даручаныя ёй кнігі. Летась я сам у задуменнасці пачаткаў што то маляваць на "Прынцыпах паліморфных ператварэнняў" і ў той жа момант адчуў, што кніга б'е мяне па галаве. Калі ласка, звяртайцеся з гэтай кнігай асцярожна. Не вырывайце старонкі. Не кідайце яе ў ванну. Я не магу абяцаць, што мадам Пінс не накінецца на вас, дзе бы вы ні былі, і не накладзе вялікі штраф. Усё, што мне застаецца, — гэта падзякаваць вас за падтрымку "Comic Relief" і папытаць маглаў не спрабаваць гуляць у квідытча дома — гэта цалкам выдуманы спорт і ў яго ніхто, вядома жа, не гуляе. Я таксама жадаў бы скарыстацца гэтай магчымасцю і пажадаць "Дружнай Лужыне" поспехі ў наступным сезоне.

Раздзел I. Эвалюцыя лятаючай мятлы

Яшчэ ні адзін прыдуманы чароўны загавор не дазваляе чараўніку лётаць самастойна, пры гэтым застаючыся чалавекам. Тыя зверамагі, якія ператвараюцца ў крылатых жывёлінах, вядома, могуць нацешыцца палётам, але яны, зразумела, рэдкасць. Ведзьма або чараўнік, пераўтвораныя, скажам, у кажан і якія апынуліся ў паветры, вядома, змогуць палётаць, але бяда ў тым, што з мозгам кажана яны забудуць, куды накіроўваліся, яшчэ ўзлятаючы.

Левітацыя праста, але нашым продкам мала было паднімацца на некалькі футаў ад зямлі. Ім жадалася большага — парыць як птушкі, але без нязручна якія растуць пёраў. Зараз мы ўжо абвыклі, што кожная чароўная сям'я мае як мінімум адну лятаючую мятлу, але мы рэдка пытаем сябе, чаму. Чаму звычайная, падавалася бы, мяцёлка стала адзіным прадметам, дазволеным лічыцца легальным чароўным транспартам? Чаму мы, жыхары захаду, не лётаем на дыванах, якія так кахаюць усходнія чараўнікі? І чаму не лятаючыя бочкі, крэслы, ванны… Чаму мётлы? Чараўнікі лічылі маглаў карыслівымі і дурнымі людзьмі. Яны здагадваліся, што іх суседзі маглы сталі бы выкарыстаць іх чароўныя здольнасці ў сваю карысць, пазнаўшы іх рэальныя магчымасці. Так што ведзьмам і чараўнікам прыходзілася быць вельмі асцярожнымі і да таго, як выйшла Міжнародную пастанову аб магічнай сакрэтнасці. Таму, калі яны жадалі мець магчымасць лётаць, то транспарт павінен быў быць такім, каб яго лёгка можна было схаваць. І тут з'яўляецца мятла. Бо яна была ідэальным рашэннем гэтай праблемы; такі прастой прадмет побыту не прыцягваў увагі маглаў, яе лёгка пераносіць, і каштавала яна мала. Тым не менш, першыя венікі, заварожаныя для палётаў, усё жа мелі свае недахопы. Дакументы паказваюць, што еўрапейскія ведзьмы і чараўнікі выкарыстаюць венікі аж з 962 г. да н. э. У старажытным германскім манускрыпце таго перыяду часу намаляваныя людзі, слязаючыя з мёцел з тварамі, відавочна не якія выказваюць асалоды ад палёту. Гарці Локрын, шатландскі чараўнік пачатку XII стагоддзі, піша, што ён бы з вялікім задавальненнем пасядзеў на бутэлькавых аскепках і не зарабіў бы гемарой, ад якога пакутаваў пасля палётаў на мяцёлачке…

Сярэдневяковая мятла, прадстаўленая ў Музеі квідытча ў Лондане, дае тлумачэнне дыскамфорту Локрына (мал. 1). Тонкая бураватая ручка з неапрацаванага ясеня, з галінкамі ляшчыны, грубіянска абрубленныміі у вяршка, — ужо гэта ні камфартабельна, ні аэродынамічна. Закляцья, накладзеныя на такі венік, прымітыўныя: яна паляціць наперад, на малой хуткасці, паднімецца, апусціцца і спыніцца. Бо сем'і чараўнікоў самі майстравалі сабе венікі, паўсталі вялікія змены ў яе хуткасці, камфорце і кіраванні. Да XII стагоддзю, зрэшты, чараўнікі навучыліся змяняцца выгодамі, так што чараўнік, рабіўшы выдатныя венікі, мог абмяняць венік на зелле, якое яго сусед рабіў лепш яго. І вось у адзін выдатны дзень веніка сталі зручнымі. Зараз на іх лётаюць больш для задавальнення, чым для таго, каб дабрацца з пункта А у пункт Б.

Раздзел II. Старажытныя гульні на мётлах