«Заўтра была адліга-5»

Заўтра была адліга-5 (fb2) - Заўтра была адліга-5 252K скачать: (fb2) - (epub) - (mobi) - Віктар Шніп

Віктар ШНІП

ЗАЎТРА БЫЛА АДЛІГА-5

Жнівень

1.08.2016. На стале камп’ютар, які не працуе, як пустая лядоўня на кухні...

2.08.2016. З Міёнай а шостай раніцы выйшлі на шпацыр. Пахаладала. Пахне восенню. Ходзячы па Мухлі, напаткаў радкі:

у кроплях вінаграднае лазы

хаваецца шчаслівае святло

адыходзячага лета

якому стаць віном

2.08.2016. Праходзячы каля пошты, убачыў, як адтуль выйшла маладая манашка. Яна ўсміхалася і прыціскала белы канверт да грудзей. І была яна як чорны анёлак са светлай весткай

3.08.2016. Сяджу, як шляхціц, у фатэлі, а побач каля ног ляжыць аўчарка. За спінай шафы з кнігамі, а перада мной на сцяне карціны. Нікуды не трэба спяшацца — я ў адпачынку. На вуліцы чуюцца вясёлыя крыкі дзяцей. Выходжу на балкон. Каля пад’езда на лаўцы сядзіць сусед Дзіма, які, убачыўшы мяне, пытаецца: «Ці ёсць жыццё на Марсе?»

4.08.2016. У сеціве з’явілася інфармацыя: «Некалькі дзясяткаў тысяч літраў віна вылілася на вуліцы горада Сэта з цыстэрнаў мясцовага гандляра віном на поўдні Францыі (дэпартамент Эро). Паліцыя мяркуе, што гэта акт сабатажу. Віно, якое лілося з цыстэрнаў, што належаць гандлёваму дому Biron S. A., затапіла набярэжную Орыен, дзе знаходзяцца склепы, а таксама суседнія вуліцы. Пасля таго, як затапіла падземныя паркоўкі, у ноч на 3 жніўня, мясцовыя жыхары выклікалі выратавальнікаў. Выратавальнікам удалося справіцца з алкагольным патопам і ачысціць праспект ад віна за паўгадзіны.

Па дадзеных тэлеканала France 3, адказнасць за інцыдэнт на сябе ўзяў Рэгіянальны камітэт вінаградарскага руху (CRAV), вядомы падобнымі акцыямі пратэсту супраць закупкі Францыяй віна з Іспаніі па заніжаных коштах». А нашы вуліцы па некалькі разоў за лета затапляюцца дажджамі...

5.08.2016. На Мухлі з самага ранку сядзяць пенсіянеры і ловяць рыбу амаль цэлы дзень, а іх жонкі сядзяць у чэргах у паліклініках...

5.08.2016. У кватэру праз расчынены балкон залятаюць мухі і камары. Многія з іх у першы і апоші раз, бо ты маеш кіпу газет, з якімі палюеш на крылатых няпрошаных гасцей. І Сабака глядзіць на цябе, як на Граждана, з якім нешта адбываецца незразумелае...

8.08.2016. З Міёнай ходзім на трэніроўкі — на кусачку і на паслушэнства. Шмат што ўжо ў нас атрымоўваецца, а самае галоўнае — Міёна на трэніроўкі бяжыць, як першакласнік у школу, які яшчэ не ведае, што яго чакае далей.

9.08.2016. Часу, як кавы ў філіжанцы, заўсёды не хапае...

10.08.2016. Прачытаў Ціхана Чарнякевіча «Пташнікаў: напачатку і напрыканцы». Напісана з любоўю да нашых класікаў-празаікаў, якія яшчэ нядаўны былі жывымі і з якімі я меў шчасце і гонар кантактаваць. Прачытаў Ціхана і закарцела перачытаць апавяданні Пташнікава, Адамчыка і Стральцова. Абавязкова перачытаю, бо пасля прачытання іхніх твораў хочацца, нягледзячы на самоту, жыць на гэтай зямлі, бо Тут тварылі Яны.

10.08.2016. Рыхтуем кніжку пра акторку Марыю Захарэвіч, якая выйдзе ў серыі «ЖЗЛБ». Укладальніца выдання Соф’я Жыбулеўская, распавядаючы пра змест кнігі, сказала, што Захарэвіч у свой час сябравала з Уладзімірам Караткевічам, і ён прапаноўваў ёй выйсці за яго замуж, але тая адмовіла, бо не захацела звязваць свой лёс з чалавекам, які любіць выпіць.

Ружы

11.08.2016. Шукаючы творы на Нацыянальным паэтычным партале «Вершы.ги», каб іх скарыстаць для тэматычнай імпрэзы, Людміла натрапіла на мой верш «Ружа», які быў напісаны гадоў дваццаць таму і надрукаваны ў кнізе «Балада камянёў» у 2006 годзе:

Ружа застыглы выбух святла

Да якога злятаюцца пчолы

І збіраюць у ім салодкае золата

Ружа чырвоны ліхтар

На зялёнай вуліцы саду

Дзе на яблынях спее спакуса

Ружа гэта пацалунак анёла

Першы і апошні

І цвіце ружа

Як водбліск зоркі Венеры

І я праходзячы ля ружы

Праходжу як ля варотаў у рай

Пад вершам пазначана, што гэты твор напісаў Анатоль Сыс. У Сыса ёсць «Ружа», якая пачынаецца: «Маё жыццё — гняздо з калючых руж. // Не Бела­русь — маё жыццё Радзіма. // О, Божа-мазахіст — і я, бы вуж, дзяру // з сябрамі скуру каля Рыма...» Словам, у кожнага з нас свае ружы і яны вельмі розныя.

11.08.2016. Вечарам прыехаў Паша, і мы разам з ім і Веранікай завезлі напоі ў кавярню «Праспект», дзе заўтра а 19 гадзіне адбудзецца вяселле. Толькі а 9 патэлефанаваў Павел Ляхновіч, які сябруе з камандзірамі пагранічнай заставы, дзе служыць наш Максім, і паведаміў, што ўсе дакументы падпісаны і наш сын апоўначы выязджае з Пінска. Крыху пазней патэлефанаваў і сам Максім. Задаволены, што едзе дадому. Пусцілі яго на трое сутак. У часць трэба вярнуцца ў нядзелю да 22 гадзін.

12.08.2016. З Міёнай на Мухлі былі а палове шостай раніцы. Доўга не гулялі, бо ў 6.02 з Пінска прыходзіць цягнік, на якім прыязджае Максім. Мы пайшлі насустрач яму, але, на жаль, не па той дарозе, кудой ён спяшаўся дадому. А палове сёмай Максім патэлефанаваў. Ён стаяў каля пад’езда і, даведаўшыся, што мы яго чакаем на аўтобусным прыпынку, скіраваўся да нас. Адразу ж пасля размовы па тэлефоне я сказаў Міёне, што прыехаў Максім. Яна тут жа сарвалася з месца і пацягнула мяне дадому. Здалёку ўбачыўшы сына, я спусціў Міёну з павадка, і малая паляцела да Максіма як на крылах.

13.08.2016. Учора ў 23.12 у фэйсбуку Ігар Гайшун запытаўся: «Назіраў толькі што ў небе касяк свяцяшчыхся аб’ектаў. Можа, хто яшчэ бачыў? Што гэта магло быць?» Адказаць на гэтае пытанне магу я. Учора наша Вераніка выйшла замуж, і на вяселлі ў гэты час, пра які згадвае спадар Ігар, мы запусцілі ў начное неба паветраныя гелевыя шары са светладыёдамі...

Жэня і Яўген

14.08.2016. На вяселлі, калі госці з боку жаніха і нявесты пачалі знаёміцца паміж сабой, да мяне падышоў хлопец гадоў трыццаці: «Мяне завуць Яўген! Я хачу сказаць вам вялікі дзякуй за беларускую мову! У школе я быў Жэнем і на ўроках беларускай мовы і літаратуры дэманстратыўна размаўляў з настаўніцай толькі па-руску і смяяўся з тых, хто вучыў мову і лічыў яе патрэбнай. Час прайшоў, і я стаў Яўгенам. Мне вельмі сорамна за Жэню. Цяпер у мяне ёсць беларускамоўныя сябры, і мне з імі добра. Я стараюся размаўляць з імі толькі на мове, бо наша не горшая, чым іншыя мовы свету.»

15.08.2016. Самае гіблае месца ў літаратуры — гэта ні паэты і празаікі графаманы, а крытыкі графаманы...

15.08.2016. Максім расказаў сёе-тое пра службу ў Пінскім памежным атрадзе. Быў выпадак прарыву мяжы на машыне. Парушальнік пасля папераджальных стрэлаў не спыніўся. Памежнікі сталі страляць па колах. Нехта трапіў у колы, а нехта і ў кабіну машыны. Адна з куль засела ў кіроўцы ззаду на ўзроўні патыліцы. Убачыўшы гэта, парушальнік спыніўся. Потым у яго запыталіся: «Чаму не спыняўся, пачуўшы стрэлы?» — «Я думаў, што ў вас халастыя патроны!» — адказаў затрыманы.

16.08.2016. У траве жоўты ліст ляжыць, нібы хаваецца, бо яшчэ не восень, а ён зляцеў з дрэва.