Pytanie zaskoczyło jego dwóch przyjaciół. Bob Andrews upuścił na podłogę plik małych karteczek, które wkładał właśnie pod starą prasę drukarską. Zajęty naprawianiem zepsutego radia Pete Crenshaw podskoczył tak, że śrubokręt wyśliznął mu się z nacięcia na śrubie i zatoczył jakiś zygzakowaty, wariacki łuk.
– Coś ty powiedział? – zapytał Pete, starając się wygładzić postrzępioną rysę, pozostawioną przez ostrze śrubokrętu na tylnej płycie drewnianej obudowy radia.
– Powiedziałem, że zastanawiam się, czy udałoby się nam zrobić największy napad, jaki kiedykolwiek wydarzył się w tych stronach – powtórzył Jupiter. – To znaczy, gdybyśmy byli wyspecjalizowanymi przestępcami.
– Jak Już się nad tym zastanawiasz – powiedział Pete – to spróbuj też wyobrazić sobie, co by się z nami stało, gdyby nas złapali. Słyszałem gdzieś, że ten proceder nie popłaca.
Bob Andrews pozbierał rozrzucone kartki.
– Nie wydaje mi się, abyśmy mieli szansę opanowania tego fachu. Co do mnie, to nie jestem w stanie opanować nawet sztuki podkładania kartek pod tę prasę.
– To tylko taka sobie myśl – powiedział Jupiter. – Ostatecznie jesteśmy przecież detektywami. Przyszło mi do głowy, że gdyby się nam udało wyobrazić sobie dobrze obmyślone przestępstwo, mielibyśmy o wiele łatwiejsze zadanie przy jego wykrywaniu. Trzeba by było odwrócić tylko sposób myślenia i wczuć się w psychikę przestępcy, wyspecjalizowanego w tym rzemiośle.
Pete kiwnął potakująco głową.
– To doskonały pomysł. Ale wiesz, Jupe, najpierw muszę odwrócić sposób myślenia ostatniego właściciela tego odbiornika. Próbował widocznie sam go naprawić i pomieszał ze sobą wszystkie przewody. Dopiero jak to zrobię, będę gotów wziąć udział w twoich wyspecjalizowanych machinacjach.
Комментарии к книге «Tajemnica Kaszlącego Smoka», Альфред Хичкок
Всего 0 комментариев