«Куля для прэзідэнта»

Куля для прэзідэнта (fb2) - Куля для прэзідэнта 999K скачать: (fb2) - (epub) - (mobi) - Владимир Михайлович Подгол

Уладзімір Падгол

Куля для прэзыдэнта

Пра кнігу

Першае выданне Кулі пад назвай “Ладдзя роспачы ў Санта-Балоце, альбо Як любіць Прэзідэнта” надрукавана ў газеце “Выбар”, № 20 (113), чэрвень 1997 г. Першадрукар “Кулі”: Барыс ХАМАЙДА.

Газета “Выбар” з творам арыштавана разам з галоўным рэдактарам Барысам Хамайдам і Ўладзімірам Плешчанкам 26 ліпеня 1997 года ў 22.45 ў вагоне за пяць хвілін да адыходу цягніка Полацк -- Баранавічы. Усе арыштаваныя “Кулі” (200 асобнікаў) міліцыянты перадалі ў КДБ.

15 жніўня 1997 г. Намеснік пракурора Віцебскай вобласці Жыгаленка адкрыў крымінальную справу па факце “Оскорбления высшего должностного лица в произведении ”...Як любіць Прэзідэнта” -- урыўку з кнігі “Куля для Прэзідэнта”.

У жніўні Б. Хамайда выпусціў чарговы нумар “Выбару” № 21 (114) з працягам твора.

15 верасня 1997 г. Б. Хамайда быў выкліканы на першы допыт у якасці абвінавачанага ў Пракуратуру. На допыце Хамайда адмовіўся адказваць на пытанні следчага Зайцава.

20 кастрычніка 1997 г. На допыт у Пракуратуру была выклікана дачка Ул. Падгола Алена. Следчы Зайцаў распытваў, што яна ведае пра кнігу бацькі і дзе знаходзіцца бацька. Алена на допыце паказала, што нічога не ведае.

20 лістапада 1997 г. У Пракуратуру быў выкліканы У. Плешчанка. На пытаньні следчага адказваць адмовіўся.

У снежні 1997 года ў газеце “Выбар” надрукавана трэцяя частка кнігі “Куля для Прэзідэнта”.

30 кастрычніка 1998 г. Капітан КДБ В.Дземяньцей і капітан А. Лебедзеў высачылі У. Падгола ў Віцебску і ўручылі яму позву ў Пракуратуру.

31 кастрычніка – 1 лістапада 1998 г. У Віцебскай Пракуратуры праведзены допыт У. Падгола па абразе прэзыдэнта ў яго кнізе. Следчы задаваў пытаньні: “Как возник замысел написания книги?”, “Какова роль отдельных героев книги?”, “Какова в книге роль цитат Лукашенко?” і г.д.

16.11 1998 года крымінальная справа прыпынена следчым пракуратуры Віцебскай вобласці С.Саўчанкам па артыкуле 5 ч.1 п. 3 УПК Рэспублікі Беларусь.

16.01. 1999 года крымінальная справа ізноў адкрыта…

У снежні 2004 г. у Менск трапіла «Куля для прэзыдэнта», выдадзеная ў Санкт-Пяцярбурзе.

У студзені 2005 г. Падгол дапытаны ў пракуратуры Менска следчым А.Пікаравым пытаньнямі: «Хто выдаў Кулю?», «Колькі каштавала выданьне Кулі?», «Колькі Куль выпусьцілі?», «Як Кулю даставілі ў Менск?».

На ўсе пытаньні ў пратакол запісаны адказы: «Ня ведаю, ня ведаю, ня ведаю».

У гэты ж час адбываліся і іншыя падзеі, якія потым сышліся ў адзін шэраг.

Але Куля для прэзыдэнта была выпушчана і зьмяніць яе траекторыю, ці спыніць мог толькі Бог.

КАСЬМІЧНЫ ХЛОПЧЫК

Крык дзіцяці кроіў паветра быццам гіганцкая цыркулярка -- бясконцы бохан. Шыбы радзільні, дзе некалькі дзён таму зьявіўся на свет гэты хлопчык, вібравалі ад ягонага крыку так, што цясьляр нават праверыў, ці ёсьць запас шкла. Ён падчас вайны перажыў не адно бамбаваньне й інстынктыўна нарэзаў з газэтаў палосак, каб заклеіць шкло.

У бліжняй царкве на трэцьці дзень пранізьлівага крыку, які пачынаўся акурат з пачаткам службы, сьвятар прачытаў адмысловую малітву за здароўе немаўлят і пазбаўленьне іх ад пакутаў. У навакольных дамох гаспадыні па ягоным крыку спраўджвалі час і спачувалі маці будучага опэрнага сьпевака – такую будучыню прарокаваў шмат хто зь нявольных слухачоў.

Дзіва, але амаль нікога крык не раздражняў. У ім не было болю, ня чулася гістэрыкі. Голас быццам клікаў кагосьці далёкага, нябачнага.

Крычаў ён роўна 30 хвілінаў і, як жартаваў стары хірург, які ў юнацтве марыў стаць касманаўтам, немаўля трапіла ў радзільны дом проста з космасу. Бо яно крычала столькі, колькі пралятае над імі касьмічны спадарожнік. «Гукавы маяк!» – ці то жартаўліва, ці то сур'ёзна казаў хірург, заходзячы да хлопчыка. Яшчэ адзін доктар, які ў юнацтве скончыў музычную вучэльню, сцьвярджаў, што так не крычаў ніводзін навароджаны, і што ў пранізьлівым голасе можна разабраць гучаньне нейкай сымфоніі. Іх абвяргаў заўхоз -- былы вайсковец- сувязіст. Ён сьцвярджаў, што голас перадае інфармацыю, бо ў ім гукі -- азбука морзэ, толькі знакі расьцягнутыя ў часе.

Галоўная мэдсястра, якая пакутвала ад раўнівага мужа, сьцьвярджала, што хлопчык крычыць, прагнучы волі, імкнучыся пазбавіцца спавітасьці, сьценаў і ўвогуле зямнога цяжару – ён прагне волі.

У першыя дні ад крыку разьюшваліся толькі ўладальнікі аўто ў суседніх дварох ды жыхары, бо спрацоўвала ахоўная сыгналізацыя. Урэшце яе адключылі.

Кухарка радзільні казала, што немаўля, відаць, хоча сваім чароўным голасам пакроіць бясконцы бохан шчасьця, каб ягоным кавалкам адарыць кожнага. “Той бохан сьпечаны Богам з зерняў усіх добрых чалавечых пачуцьцяў, – казала яна і, крыху падумаўшы, дадавала – а д’ябал укінуў у цеста зерне спакусы й гора, як кідаюць у цёплае малако хлебныя скарынкі, каб сыр быў з плесьняю. Вось шчыры голас, кроячы шчасьце, і пакутуе, калі трапляе на зло...” Намаляваны рамантычны вобраз ніяк не стасаваўся да заўжды сквапнай на словы кухаркі, і раздатчыцы ежы разносілі ейны твор па больніцы, уражваючы ўсіх.

І сапраўды вакол зямлі лётаў нябачны ні воку, ні прыборам гіганцкі бохан, а зьблізу, калі бачыліся дзіркі, можна было сказаць, што лётае сыр. За дзевяць месяцаў да народзінаў хлопчыка на зямной арбіце, значна вышэй ад спадарожнікаў зямлян, зьявілася касьмічная станцыя. Яна прыляцела з-за межаў Сонечнай сыстэмы. Гэта быў міжплянэтны выведніцкі цэнтар, велічынёй з футбольны стадыён, наладаваны электроннай апаратурай. На станцыі былі дзясяткі касьмічных караблёў, яны адляталі й вярталіся праз дзіркі-тунэлі. Абалонка станцыі паглынала промні радараў. Калі да яго ляцела ракета з Зямлі, карабель плаўна мяняў ейную траекторыю, ракета абмінала разведцэнтар, а потым ён яе выпраўляў.

Цывілізацыя, якая паслала дасьледчы карабель, была старэйшая за зямную. Тамтэйшыя істоты нагадвалі людзей, але характарам адрозьніваліся. Шмат год яны жылі бяз дрэнных звычак і пачуцьцяў, што псуюць нэрвы. Яны дасьледавалі больш за палову Сусьвету, але не разумелі аднаго: чаму прылётнікі, папрацаваўшы на Зямлі некалькі гадоў, не хацелі вяртацца. Яны дасылалі інфармацыю ў свае цэнтры. Па відэафоне гутарылі са сваімі жонкамі й дзецьмі, душарэтрансьлятар замацоўваў у родных надзею на хуткае вяртаньне, але яны -- не вярталіся.

Невяртальцы працавалі нават лепей, чым у першыя гады адаптацыі на Зямлі. Спэцыялісты па кадрах апрацоўвалі сваіх астранаўтаў, угаворвалі вярнуцца, але згодных набіралася чалавек дзесяць з тысячы. Вярнуўшыся, яны хварэлі, іх адольвала туга, самота, душыла скруха. І празь нейкі час яны зноў ірваліся на Зямлю. Тыя, каму не пашчасьціла вярнуцца, паміралі.

Астранаўты на караблі мелі такія душы, што ў выпадку разбурэньня звыштрывалай абалонкі карабля, душы імгненна б злучаліся і праменілі пачуцьцё, якое ўтварала абалонку для цел і апаратуры. Тады яны маглі яшчэ пэўны час працаваць. Пасьля таго, як кампутары перадалі б апошнюю інфармацыю ў пазасонечную цывілізацыю, яны б трансфармавалі дамоў і астранаўтавы душы. А пасьля кампутары й целы самазьнішчаліся б, каб дамоў у выглядзе астранаўтаў не трапілі ворагі ці вірусы.

На караблі працавала некалькі групаў. Адна, навуковая, з Цэнтра касьмічных даследваньняў, мела за мэту выявіць прычыны захворваньня астранаўтаў, выпрацаваць мэтады прафіляктыкі й лекаваньня.

Другая група адказвала за бясьпеку цэнтра выведкі.

Трэцюю групу даслалі з аховы Прэзыдэнта іншаплянэтнай цывілізацыі. Яны мусілі падрыхтаваць інфармацыю аб мажлівасьці сяброўскага візыту свайго Прэзыдэнта на Зямлю. Плянавалася першая сустрэча з Прэзыдэнтам асноўнай зямной цывілізацыі – беларусаў -- і заключэньне Дамовы аб інтэграцыі, стварэньне міжплянетнага Саюза – першай касьмічнай дзяржавы. Гэта было патрэбна прэзыдэнту той цывілізацыі для перамогі на прэзыдэнскіх выбарах.

Беларусы славіліся на ўвесь космас імкненьнем інтэгравацца. Яны пераўтварылі здольнасьць інтэгравацца ў выгодны бізнес, а прэзыдэнты тых краінаў, якія ішлі на Саюз, умацоўвалі ў працэсе інтэграцыі з беларусамі сваю ўладу, бо ў беларусах бачылі ідэальных рабоў.

Візыт рыхтаваўся напярэдадні чарговых выбараў Прэзыдэнта іншаплянэтнай цывілізацыі і мог, у выпадку заключэньня Дамовы аб інтэграцыі дзьвюх цывілізацыяў, забясьпечыць яму перамогу над спадужнікамі.