Адукацыя (fb2) 
- Адукацыя 53K скачать: (fb2) - (epub) - (mobi) - Людмила Ивановна Рублевская
Людміла Рублеўская
Адукацыя
Менск
1990
Усе слухайце мяне, толькі мяне...
Я, абяцаю, усіх чытачоў кніжкі "Адукацыя" пазбавіць ад клопату і журбы. Кніжка наладжвае Вас на добры настрой. Яна забруджана на дабро.
Даю ўстаноўку:- чытаць, усім чытаць! Аддайце свой вольны час кніжцы «Адукацыя».
Калі Вы будзеце чытаць, у Вас узьнікне жаданьне самім пісаць вершы і дасылаць іх у Незалежную друкарню К. Пянткоўскага. Не перашкаджайце сваім жаданьням.
Чытаць, усім чытаць!
Прачытаў кніжку і занатаваў рэкляму Алесь з-пад Крупак.
© OCR: Камунікат.org, 2011 год
© Інтэрнэт-версія: Камунікат.org, 2011 год
Мы - нязьдзейсьненых казак
няшчасныя пасербы будзем.
Мы - палоньнікі часу,
мы - дзеці паданьняў старых.
* * *
Мы - галінкі яліны,
якая стаіць пад адхонам..
* * *
Мы - глухія каменьні дарог
брукаваных сваіх...
Ад рэдакцыі
Адзінота. Яна часам урываецца ў нашае імклівае жыццё, прыходзідь раптоўна і дае нагоду для роздуму - што адбываецца на гэтай зямлі, чаму жыццё складваецца менавіта так, а не інакш? Адзінота не дае спакою. Няўтульна робіцца у гэтым сьвеце: не разумеюць сябры, не ўсьміхаецца каханая...
І тады хочацца пазбыцца тлуму вуліцы, гоману людзей, застацца сам-насам са сваімі думкамі, памарыць аб нечым нязбыўным, пакорпацца у сваёй душы, адшукаць нешта згубленае. Хочацца адысьці крыху ад недаробленых справаў, проста азірнуцца на пройдзены шлях.
Менавіта ў такія хвіліны і спатрэбіцца кніжка вершаў "Адукацыя". Гэта твой сябар, палёгка для душы. Сэрца тваё адыдзе, палякчэе. На ўсё раней незразумелае ты будзеш глядзець зь іншага боку, і нават тыя людзі, што здаваліся надакучлівымі, будуць прыемна ўсьміхацца табе. Вось пабачыш!
ПЛАЧ РУСАЛКІ
Як святкавалі шчэ Купалле
На берагах ракі маёй
З усходу воі прыскакалі
Смуглявай хіжаю гайнёй.
Я доўга чула віск і лямант —
Захопнікау ўсе клялі.
Ды людзі ўпэўніліся самі,
Што крыкам не вярнуць зямлі.
Мацнейшыя пабралі зброю,
Сплылі — куды чаўны нясуць.
Другія ж — пераймалі строі,
і мову прыхадняў, і суд.
Там, на гары, стаяу будынак -
Лічыла нават я — святы.
Плыў па вадзе яго адбітак,
Нібыта ветразь залаты.
Каб коса не глядзеў чужынец,
Туды баяліся хадзіць,
Пакуль тутэйшы баязлівец
Не загадау той храм спаліць.
Часала косы я ў чароце,
і чула чыйсь дрыжачы шэпт
Аб ваяунічым злым народзе,
Які скарыў цалюткі свет.
Яны яго хвалілі талент
і моц, дурныя пячкуры!
Бо іх майстроў найлешых бралі
Сабе
захопнікаў цары.
Цячэ вада... Чарот гайдае,
і зоры ззяюць скроаь чарот.
І ўжо іначай называе
Сябе зваёваны народ.
І на Купалле не лунаюць
Дзяучыны ў лозах ля ракі—
Прабабкі іх дауно аддалі
Чужынцам белыя вянкі...
1988.
* * *
Я не хачу ні з кім спрачацца—
Хай кожны маецца, як хоча.
Вог блаславіць любую црацу,
А смерць любыя выесць вочы.
Мы на зямлі жывем часова,
Свой час атручваючы звадай.
Мяне ратуе толькі слова,
Цябе — віно і стол багаты.
Ды ў Храм не ходзяць пад прымусам,
Дабро не робяць без жадання.
Не заклікаю беларусаў
Быць беларусамі дазвання—
Хто стаў чужым— чужым і будзе,
А свой — і так сваё шануе
Хай Вавілон будуюць людзі.
Я — з тымі, хто яго зруйнуе.
красавік, 1990
РЭВАЛЮЦЫЯ
Над Радзімай— хмары,
над Радзімай — вечнасць,
Зрэзаныя косы
падаюць на плечы.
Грех за грэх не лічыцца.
Не святыя. словы
Закруцілі, звабілі
бедныя галовы.
Кожны мае рацыю,
Кожны ў нешта верыць.
І агульных могілак
больш не перамераць.
верасень, 1990 г.
* * *
Мы — маленькія людзі,
Людзі крыуды вялікай.
і няма, і не будзе
Нашых прозвішчаў у кнігах,
І няма, і не будзе .
Нам ні славы, ні ўлады.
Нас вялікія судзяць,
Нам шпурляюць загады,
і баяцца зауважыць,
Што між нас црыхаваны
Гнеў — вялікі і страшны,
Гнеў – сляпы і заганны.
I вялініх і мудрых,
Далікатных і тонкіх
Наша чорная бура
Белым жахам затопіць,
Бо ніколі не будзе
Нам прыніжанасць -- звыклай.
Бо маленькія людзі
Ненавідзяць вялікіх.
Бо маленькія людзі
Забіваюць вялікіх.
У СВЕЦЕ ЦІКАВАГА
Гэта цікава:
Калі пад царквой — мятро,
Пад правадыром – шлюха,
Пад нагам і — атрута,
Дзе пекла?
Гэта сэмешна:
Шляхціц з вырваным вусам,
Міністр без гальштука,
Міліцыянт у шортах,
Актывіст палітасветы ў замежнай краме...
Што будзе таму,
хто гэта пабачыць?'
Гэта немагчыма:
Зайсці ў Дом урада на шклянку кавы
I нікому нічога не паказаць.
Напіцца са Свіслачы і паздаравець.
Зрабіцца агульнавядомым і беларускамоўным.
Добра, калі ёсць
сапраўдныя мары!.
«Ноч. Вуліца. Ліхтар. Аптэка.»
А. Блок.
Мокры асфальт.
І ляжыць пад нагамі горад,
Жоўтымі лісцямі
да цішыні прыбіты.
Толькі дажджынкі
нешта пра боль гавораць,
Як разбіваюцца
аб манумент гранітны.
Горад чужынцаў.
І горад варожых дурняў.
Як раздражняю я іх
хадой нетаропкай.
Людзі без душаў,
нібыта жывыя труны,
Душы — бы храмы
дзе больш не начуюць богі.
А па праспекце не можна
ісці калекам,
Страшна дзяўчатам
прыгожымі быць адкрыта.
Як у Расеі — такія ж
«ліхтар, аптэка»,
Ад Беларусі —
адны радыёнукліды.
Мокры асфальт.
і блішчыпь пад нагамі неба.
Слова "часопіс"
не вецае кіяксёрка.
Шыльда двухмоўная
крывіцца над аптэкай.
Плача ліхтар.
Ноч і вуліца.
Вецер горкі.
ВАРРАВА
Комментарии к книге «Адукацыя», Людмила Ивановна Рублевская
Всего 0 комментариев